Nieuwsbank

Schrijft, screent en verspreidt persberichten voor journalistiek, search en social media. Hét startpunt om uw nieuws wereldkundig te maken. Ook voor follow-ups, pitches en korte videoproducties.

FNV Bondgenoten: Voorzitter Krul opent Bondsraad

Datum nieuwsfeit: 16-09-1999
Vindplaats van dit bericht
Bron: Razende Robot Reporter
Zoek soortgelijke berichten

FNV BONDGENOTEN

FNV Bondgenoten: Voorzitter Krul opent Bondsraad

Openingswoord Henk Krul, Voorzitter FNV Bondgenoten, Bondsraad 16 september 1999, 10.30 uur.

Let op: embargo tot 10.30 uur

Bondsraad, goedemorgen.

Ik ben heel erg blij dat ik hier weer sta. (korte pauze) Ik wil daar straks graag nog iets meer over zeggen maar eerst wil ik stil staan bij het onverwachte overlijden van een van onze Bondsraadleden. Frans Nauts, is afgelopen zomer plotseling overleden. Ik zou u willen vragen allemaal te gaan staan en een minuut stil te zijn.

Dank u wel. Het is vreemd om nu weer over mezelf te beginnen. Een Bondsraadlid is gestorven en ik sta hier nog. Afgelopen winter had ik niet durven dromen dat ik hier weer zou zijn. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik toen die wens ook niet had. Ik wilde thuis zijn bij mijn gezin en knokken tegen mijn ziekte. Nu er weer wat lichtpuntjes zijn, wordt het langzaam anders. De komende tijd ga ik weer twee dagen in de week werken en dat doe ik vooral om mezelf weer wat perspectief te geven. Fred Kagie zal bij de mededelingen aangeven welke taakverdeling we onderling gemaakt hebben. Overigens las ik in het Algemeen Dagblad deze week, welke functie ik na januari 2000 ga vervullen. Zo hoor je zelf ook nog eens wat. Voor alle helderheid: daar is nog geen beslissing over genomen. Of de betreffende vacature sowieso ontstaat hangt af van de bestuursverkiezing. Bovendien wil ik de komende maanden beoordelen hoe mijn ziekte zich ontwikkelt. Ik verlang daarbij enige prudentie, zelfs van journalisten.

Ik moet zeggen dat ik trots ben op heel veel mensen binnen de organisatie. In een half jaar tijd heb ik meer dan 400 kaartjes, brieven en talloze telefoontjes ontvangen. Het heeft me ontzettend goed gedaan om te merken hoe je collega's en kaderleden met je meeleven en je een hart onder de riem steken. Al die mensen ontzettend bedankt.

Dan wil ik nu weer verder met het werk. Waar staan wij voor? Voor solidariteit, voor gelijke kansen voor iedereen, voor werkenden en voor niet werkenden. Ik heb dus een aantal irritaties. Het gaat fantastisch goed in Nederland. De economie draait op volle toeren. Voor 1999 gaan de economen uit van een groei met 2,5 en ondertussen zelfs met 3 procent. Het begrotingstekort van de overheid is over twee jaar verdwenen als het zo doorgaat. Ik zou dus zeggen; het is tijd voor verbeteringen, het geld is er, de toekomstperspectieven zijn er. Ik denk dan vooral aan de gezondheidszorg en het onderwijs. De problemen in die sectoren zijn niet mals. Een te hoge werkdruk, lange wachtlijsten in de gezondheidszorg en een gebrek aan personeel. Als er een moment is om te investeren dan is dat nu.

Ik erger me dus als ik hoor dat Minister Borst het goed vindt dat zieke werknemers voorrang krijgen op zieke burgers zonder een baan. Gelukkig is ze afgelopen week teruggefloten door de Tweede Kamer en we zullen haar nieuwe voorstellen kritisch blijven volgen. In 1998, bij de oprichting van Bondgenoten, speelde deze discussie ook al. We hebben toen op het oprichtingscongres een motie van afkeuring uitgesproken, die unaniem gedragen werd. Het is namelijk een heilloze weg. Zo'n plan is en blijft het begin van een tweedeling in de maatschappij. Ook al worden er garanties ingebouwd. Ook al gaat het niet ten koste van andere mensen die wachten op een behandeling, wat ik me overigens niet voor kan stellen. Ook al betalen werkgevers zelf mee. Volgens mij is het een hellend vlak waar minister Borst zich op begeeft. Commercie in de zorg of voorrang in de zorg, vaak bepaalt dan het geld de rangorde. Of je nu een baan hebt of niet, of je een grote bankrekening hebt of niet; als je ziek wordt wil je behandeld worden. En je wil dezelfde kansen krijgen als je buurman of buurvrouw. Er is niets belangrijker dan je eigen gezondheid, maar niet ten koste van anderen.

Wat dat betreft volg ik ook de discussies die weer oplaaien over de WAO. Het beleid faalt en ik moet zeggen; dat verbaast me niets. Als vakbond hebben we jaren geleden al gezegd dat privatisering van de WAO en van de Ziektewet geen oplossing biedt voor het groeiend aantal WAO'ers. Sterker nog; het bevordert de tweedeling in de zorg. Er is niet naar ons geluisterd. Door werkgevers verantwoordelijk te maken voor de gevolgen van ziekte en arbeidsongeschiktheid voorkom je niet dat mensen ziek worden. Je kan een WAO'er korten op zijn of haar uitkering maar daar worden ze ook niet beter van. Dat levert ze ook geen baan op. Iemand in de WAO wil graag weer aan het werk. Daar moet in geïnvesteerd worden. Er wordt veel te simpel gedacht vanuit een sanctiebeleid. Als we maar hard genoeg straffen dan helpt dat wel. Of het nu de werkgever is of de WAO'er zelf. Al jarenlang geven we aan dat dat niet zal helpen.

De bond zet in op een betere weg. Want ook wij hebben natuurlijk een verantwoordelijkheid en de mogelijkheden om arbeidsongeschiktheid te voorkomen. In bijna 90 cao's zijn er het afgelopen jaar afspraken gemaakt met werkgevers om arbeidsongeschiktheid te voorkomen en reïntegratie mogelijk te maken. We hebben Rea-actief opgericht waarin we samen met de werkgevers en de uitvoeringsinstanties arbeidsongeschikten weer naar een baan bemiddelen. We hebben twee meetinstrumenten ontwikkeld in de lijn van de arbeidsomstandigheden. Zo is er de werkdrukscan en de tachograaf om RSI te helpen voorkomen. Beide instrumenten zijn succesvol. De tachograaf vindt gretig aftrek op de werkvloer. Ook in het komende cao-seizoen moeten we ons weer inzetten om werkgevers te overtuigen van het nut van preventie. Zowel individuele werkgevers als op sectorniveau.

De afgelopen dagen zijn er nog een aantal andere thema's voorbij gekomen, waar ik mij aan erger. De voorzitter van het MKB, Hans de Boer, vindt dat asielzoekers direct aan het werk moeten als ze in Nederland komen. Het idee op zich, daar kan ik wel achter staan. Het is goed om asielzoekers een kans te geven om te werken en om een fatsoenlijk salaris te verdienen. Maar ik erger me aan de gelegenheidsredenering van de heer De Boer. De bedrijven binnen het MKB staan namelijk te springen om personeel, er zijn tienduizenden vacatures die moeilijk te vervullen zijn. Dat is de reden waarom asielzoekers mogen werken van de heer De Boer. Er is een krapte op de arbeidsmarkt, dus nu mag het ineens. En wat gebeurt er in tijden dat er weinig werk is? Worden ze dan weer het land uitgezet? Ik vind dat er een keuze gemaakt moet worden. Of je bent ervoor om asielzoekers te laten werken, zoals wij dat zijn, of je bent ertegen. Maar je bent niet voor omdat het je goed uitkomt. Ik wil u graag nog even in de herinnering roepen, hoe u als Bondsraad geld ter beschikking hebt gesteld voor de witte illegalen. En waar was het MKB Nederland toen? Een aantal van deze witte illegalen zijn lid van onze bond en u bent met z'n allen achter hen gaan staan. En zo hoort het ook.

Een andere gelegenheidsredenering komt van minister de Vries van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Hij vindt dat oudere werknemers langer door moeten werken. Dit voorstel is eveneens het gevolg van de krapte op de arbeidsmarkt. De Vries wil gaan korten op VUT-regelingen om zo langer doorwerken te stimuleren. Voor mijn gevoel is het de omgekeerde wereld. Eerst ging het slecht met de economie en moest de uitkering omlaag voor VUT. Nu gaat het goed met de economie en nu moet de uitkering ook omlaag. De problemen op de arbeidsmarkt worden afgewenteld op de werknemers. Zij betalen continu de prijs. Nog los van het feit dat de meeste collectieve VUT-regelingen al omgezet zijn in flexibele pensioenen, waarbij mensen individueel meer betalen bij vervroegde uittreding. Als werkgevers en overheid zo'n probleem hebben met het personeelstekort dan kunnen ze daar iets aan doen. Maak het aantrekkelijk voor mensen om langer te blijven werken. Dus niet straffen maar stimuleren.

En dan is er nog het armoede-debat in Nederland. Ik heb het gevoel dat de discussie zelf verwatert en dat de overheid een beetje aan het kruidenieren is. De kinderbijslag wordt verhoogd maar er wordt niet meer gesproken over een echte structurele oplossing. De FNV heeft in haar nota: 'Arm in arm' genoeg zinnige maatregelen geopperd. Een stapje is er gemaakt, mede dankzij de vakcentrale en de bonden. De SER heeft een advies neergelegd om de minima 1 procent erbij te geven. Ons advies aan de overheid is dat het best wat royaler mag. Het mag best een onsje meer zijn.

Verder zijn we voor het komende cao-seizoen druk bezig met het uitkristalliseren van het arbeidsvoorwaardenbeleid. Wouter Waleson komt daar nog op terug deze dagen. De afgelopen maanden zijn er al wel wat voorzetjes geweest naar aanleiding van de salarisstijgingen van de managers in Nederland. Ook de 'gewone' werknemer heeft meegewerkt aan de winsten die bedrijven hebben gemaakt. Daar moeten zij ook iets van terug zien. Het VNO/NCW is uiteindelijk bereid geweest een toezegging te doen om verantwoord om te gaan met de salarissen van topmanagers. Ze hebben ook de richtlijnen voor opties aangescherpt en wij verwachten dat de individuele werkgevers zich daar aan zullen houden. Die toezeggingen zijn er gekomen doordat de FNV hierop heeft aangedrongen. We zullen de praktijk kritisch volgen. Op z'n Amsterdams: Eerst zien blinde Maupie of op z'n Rotterdams: geen woorden maar daden. De discussies over de directie-salarissen hebben er mede toe geleid dat onze kaderleden een duidelijk standpunt hebben ingenomen. Tijdens de ledenraadplegingen de afgelopen weken is uitgesproken dat een looneis van 0,5 tot 1 procent bovenop de inflatie, te laag is.

Het klinkt misschien wat raar maar ziek zijn heeft zo ook zijn voordelen. Je kan eens wat meer afstand nemen van de dingen waar je anders dagelijks mee bezig bent. Zo keek ik ook op afstand naar de gang van zaken rondom het MLTP. Je ziet dan vooral nog de hoofdlijnen en verliest je niet meer in details. Ik kan dan ook zeggen dat het proces op hoofdlijnen goed verloopt. We zitten behoorlijk op koers, er wordt overal druk overlegd, meegedacht en gediscussieerd. De implementatie laat nog even op zich wachten, eerst volgt natuurlijk de besluitvorming in de Bondsraad van november. Maar ik ben ervan overtuigd dat het gaat lukken om de zaak in goede banen te leiden het komende half jaar. Dat gaat niet zonder slag of stoot. Op een aantal afdelingen vallen soms echt pijnlijke klappen. Voor de mensen die dat aangaat is het heel naar, maar je ontkomt er niet aan in een veranderingsproces. Als ik kijk hoe mensen vanuit de werkorganisatie en de vereniging zich inzetten, ondanks de pijnlijke punten, dan vind ik dat zij een heel goede prestatie leveren.

Beste Bondsraad, hoe blij ik ook ben om hier te staan, er komt nu wel een eind aan mijn verhaal. U heeft twee drukke dagen voor de boeg met een volle agenda. Daarom is het nu tijd om te zeggen: de vergadering is geopend.

Voor meer informatie:
Inge Freriksen, voorlichting: 030-2738257

16 sep 99 10:30

reageer via disqus

Nieuwsbank op Twitter

Gratis persberichten ontvangen?

Registreer nu

Profiteer van het gratis Nieuwsbank persberichtenfilter

advertentie