Nieuwsbank

Schrijft, screent en verspreidt persberichten voor journalistiek, search en social media. Hét startpunt om uw nieuws wereldkundig te maken. Ook voor follow-ups, pitches en korte videoproducties.

Toespraak Louis Michel bij Veiligheidraad in New York

Datum nieuwsfeit: 24-01-2000
Vindplaats van dit bericht
Bron: Razende Robot Reporter
Zoek soortgelijke berichten
Ministerie van Buitenlandse zaken België

Back to News

VEILIGHEIDSRAAD.

"DE TOESTAND MET BETREKKING TOT DEMOCRATISCHE REPUBLIEK KONGO"

Toespraak van Z.E. de Heer Louis MICHEL, Vice-Premier en Minister van Buitenlandse Zaken

New York, 24 januari 2000

Mevrouw de Voorzitster,

Het verheugt mij ten zeerste dat u hier deze zitting voorzit en ik zou u en Zijne Excellentie, de Ambassadeur Holbrooke, willen danken voor uw inspanningen om het vredesproces in de Democratische Republiek Kongo opnieuw leven in te blazen en om de internationale gemeenschap gevoelig te maken voor de ernst van die crisis. Ik wil uw initiatief aanmoedigen en u verzekeren dat u op de steun van België kunt rekenen.

Het streven van mijn land past in het kader van de inspanningen van de Europese Unie en ik onderschrijf volledig wat het Portugese Voorzitterschap van de Unie zal zeggen. Mijn regering is van mening dat een Europese deelname aan het vredes- en stabilisatieproces in de regio een essentiële factor is voor het welslagen ervan.

Op de Algemene Vergadering van de VN, op 25 september ll., heb ik het gehad over het voornemen van mijn land om speciale aandacht te besteden aan Centraal Afrika en aan de oplossing van de Kongolese crisis. Wij willen ertoe bijdragen die regio te bevrijden van oorlog, van onveiligheid en aldus van onderontwikkeling. Mijn aanwezigheid hier vandaag is daar een bewijs van.

De Democratische Republiek Kongo heeft continentale afmetingen. De stabiliteit van het land is bepalend voor het hele Afrikaanse continent en is van rechtstreeks belang voor de 9 buurlanden. Om de vrede en regionale stabiliteit weder op te bouwen, moeten de fundamentele principes, die duidelijk door de ondertekenaars van het Vredesakkoord van Lusaka werden herbevestigd, opnieuw worden nageleefd en ik denk hier op de eerste plaats aan het principe van de eenheid en territoriale integriteit van Kongo en de onschendbaarheid van zijn grenzen. Voor België, is dit een essentiële voorwaarde voor de wederopbouw van het land.

Tegelijkertijd hebben de buurlanden van Kongo het recht om vredig binnen veilige grenzen te leven, zonder destabiliserende acties die vanuit het Kongolese grondgebied worden gevoerd.

De andere essentiële factor voor de stabilisatie van Kongo is van interne aard : het gaat om de nationale verzoening. Het Akkoord van Lusaka houdt in dat de Kongolese ondertekenaars zich expliciet verbinden tot een interne dialoog die, in het kader van de vrijwillig aanvaarde nationale instellingen, tot verzoening moet leiden. Daarbij hoort ook de oprichting van een nationaal leger dat daadwerkelijk ten dienste van het Kongolese volk staat.

Mevrouw de Voorzitster,

Als wij hier vandaag op een zo hoog niveau van politieke vertegenwoordigers verenigd zijn, dan is dat niet om over een nieuw verdrag te onderhandelen. Integendeel, het gaat erom een meeslepende dynamiek te scheppen die moet leiden tot de volledige uitvoering van het Akkoord van Lusaka. Dit Akkoord werd ongeveer zes maanden geleden van kracht maar vandaag zien wij hoe traag de uitvoering ervan verloopt en hoe breekbaar het vredesproces kan worden.

Wij kunnen niet passief blijven toekijken. Elkeen, de partijen die het Akkoord ondertekenden en de internationale gemeenschap, moet zijn verantwoordelijkheden, gezamenlijk of individueel, opnemen. De ernst van de situatie en de catastrofale humanitaire gevolgen nopen ons er meer dan ooit toe alles in het werk te stellen om het vredesproces opnieuw op te starten en de mechanismen waarin het Akkoord voorziet, te activeren. Het Akkoord is inderdaad het enige bestaande instrument dat een eind kan stellen aan het conflict.

Wat zijn de voorwaarden voor de hervatting van het vredesproces en het welslagen ervan?


1. Op de eerste plaats, de wil van de verdragsluitende partijen : De partijen die het Akkoord van Lusaka ondertekend hebben, dragen inderdaad de voornaamste verantwoordelijkheid voor de uitvoering ervan. Zij moeten hun handtekening respecteren en hun beloften inlossen : de naleving van het staakt-het-vuren, de ontmanteling van de gewapende troepen, de stopzetting van de herbewapening Een duidelijke uiting van hun politieke wil om het Vredesakkoord van Lusaka, te goeder trouw en onverkort, toe te passen is onontbeerlijk om de internationale gemeenschap ertoe aan te zetten hun acties te ondersteunen en te stimuleren. Aldus kom ik tot het tweede punt :


2. De steun van de internationale gemeenschap : die is absoluut noodzakelijk voor de invoering van de mechanismen van het Akkoord : onmiddellijke financiële en logistieke steun aan de gemengde militaire Commissie zodat die permanent kan functioneren, een noodzakelijke voorwaarde voor de uitvoering van haar taken.

In dit opzicht moet de beloofde financiële steun zonder uitstel aan de daartoe opgerichte beheerfondsen worden gestort. België heeft tot op heden 10 miljoen BEF bijgedragen en heeft zich ervoor ingezet dat de Europese Unie zich zonder dralen voor een bedrag van 1,2 miljoen EURO's verbindt

Er is ook nood aan een betere coördinatie tussen de MONUC, de gemengde militaire Commissie en de OAE. In dit kader, juich ik de initiatieven van de Secretaris Generaal toe, in het bijzonder de aanstelling van een opmerkelijk ervaren Speciale Vertegenwoordiger, de Ambassadeur Morjane, die politieke en logistieke hulp van de internationale gemeenschap en de volledige medewerking van de verschillende partijen moet krijgen.


3. Ten derde, een vredeshandhavingsoperatie om de verdragsluitende partijen te helpen het Akkoord tot stand te brengen en om de verwezenlijking van één van de belangrijkste doelstellingen mogelijk te maken, met name de terugtrekking van alle buitenlandse troepen uit Kongo. Om te slagen, moet de operatie voldoende slagkracht hebben en over een duidelijk mandaat en de nodige logistieke en financiële middelen beschikken. Ik vraag de Veiligheidsraad dringend de gelegenheid die het Akkoord van Lusaka biedt, aan te grijpen en zijn verantwoordelijkheid op te nemen. België zal financiële en logistieke hulp bieden, alleen en met zijn partners van de Europese Unie.

Ik verzoek de Veiligheidsraad met aandrang voor bescherming en voldoende transport- en communicatiemiddelen te zorgen zodat de waarnemers, die in Fase II worden ingezet, hun opdracht objectief en veilig kunnen volbrengen.

Het vraagstuk van de ontwapening en de integratie van de strijders van de niet-gouvernementele gewapende groepen is van het hoogste belang en uitermate moeilijk. Daartoe zijn, eerder dan militaire oplossingen, politieke mechanismen en economische prikkels nodig. .

4. Ten vierde, de inter-Kongolese dialoog : de invoering ervan is essentieel en dringend. Nu President Masire tot facilitator werd benoemd, zal hij de dialoog met zijn prestige als Staatsman en zijn grote politieke ervaring kunnen verrijken. België verheugt zich daarover en zegt hem zijn steun toe.

Ik roep alle Kongolese partijen ertoe op een politiek stelsel op te zetten waarbij alle levende krachten van de natie betrokken zijn. De internationale gemeenschap kan niet aan de kant blijven staan als de Kongolezen zich voor de verwezenlijking van die doelstelling inzetten.

Tot slot, wil ik het volgende onderstrepen :
Het begrip "African Ownership", dat in het recente verleden een reden kon zijn om zich van Afrika af te wenden, heeft in het Akkoord van Lusaka zijn betekenis ten volle bereikt. Dit Akkoord is een Afrikaans antwoord op een Afrikaanse crisis. In zoverre de landen die het ondertekenden zich daadwerkelijk inzetten voor de verwezenlijking ervan, is de internationale gemeenschap bereid de helpende hand te bieden.De African Ownership mag niet synoniem zijn aan verwerping of isolement. Het begrip moet de drager zijn van samenwerking en partnerschap.

Onze inspanningen passen inderdaad in een perspectief : het opzetten van een partnerschap met de landen van Centraal Afrika. Een partnerschap betreft op de eerste plaats de landen van de regio zelf : de vrede, die door het Akkoord van Lusaka tot stand wordt gebracht, kan slechts door regionale stabilisatie en samenwerking buiten de grenzen worden versterkt. Op die basis zijn wij bereid onze partners binnen en buiten de Europese Unie te mobiliseren, in het kader van een Noord-Zuid partnerschapspact dat gericht is op wederopbouw, democratie en ontwikkeling. Het pact past in het kader van een Conferentie over stabiliteit en samenwerking in de Regio van de Grote Meren, die kan worden opgezet zodra er opnieuw vrede heerst.

Ik wens ten slotte dat wij nadenken en lering trekken uit het Carlsson-verslag. Wij moeten Rwanda niet alleen helpen zijn wonden te helen maar het is ook onze plicht ervoor te zorgen dat de fouten die in Rwande werden gemaakt niet meer worden herhaald.

Wij willen breken met de oorlogslogica, de logica van een oorlog die niemand kan winnen. Diegenen die denken dat ze hun lot slechts met geweld kunnen verbeteren moeten ervan worden overtuigd dat er een vreedzaam alternatief bestaat, dat gebaseerd is op samenwerking en economische ontwikkeling. Mijn land heeft de wilskracht en de middelen om daartoe bij te dragen.

Ik dank u.

reageer via disqus

Nieuwsbank op Twitter

Gratis persberichten ontvangen?

Registreer nu

Profiteer van het gratis Nieuwsbank persberichtenfilter

advertentie