Nieuwsbank

Schrijft, screent en verspreidt persberichten voor journalistiek, search en social media. Hét startpunt om uw nieuws wereldkundig te maken. Ook voor follow-ups, pitches en korte videoproducties.

Toespraak Minister van Defensie bij viering Willemsorde

Datum nieuwsfeit: 03-05-2000
Vindplaats van dit bericht
Bron: Razende Robot Reporter
Zoek soortgelijke berichten

MINISTERIE DEF

www.mindef.nl

MINDEF: VIERING 185 JAAR MILITAIRE WILLEMSORDE

LET OP: EMBARGO TOT 14.45 UUR, DINSDAG 3 MEI

TOESPRAAK VAN DE MINISTER VAN DEFENSIE, MR. F.H.G. DE GRAVE, TER

GELEGENHEID VAN DE VIERING VAN '185 JAAR MILITAIRE WILLEMSORDE' OP 3

MEI IN HET 'LEGERMUSEUM' IN DELFT

Ridders Militaire Willems Orde, dames en heren.
Ik wil beginnen met een citaat.

'Opeens zien wij allen de witte schapewollen draden die door bijna onzichtbare metalen vlekjes over het blauwe licht van de hemel worden getrokken. Honderden paren ogen volgen die draden tot de SS-ers, schreeuwend en slagen uitdelend, opnieuw laten aftellen.'

Het zijn twee zinnen uit een boek van de schrijver G.L. Durlacher. Twee zinnen die de gevoelens van hoop van Durlacher en zijn lotgenoten in Auschwitz weergeven. De strepen aan de hemel, veroorzaakt door geallieerde vliegtuigen, geven de uitgeputte Durlacher ineens weer hoop en kracht.

Kracht om verder te leven. Hoop op een toekomst in vrijheid. De hoop werd gevoed door het plotselinge besef dat er buiten de omheiningen van het kamp mensen bezig zijn te strijden tegen de machten die de gevangenen in hun greep houden. Helaas kwam voor velen de bevrijding te laat.

De bevrijding ging gepaard met grote offers. Duizenden mensen kwamen lichamelijk of geestelijk verminkt uit de strijd, verloren hun strijdmakkers of lieten zelf het leven. Het actief deelnemen aan de strijd tegen de Duitse, en ook de Japanse, overheersers vereiste grote moed. Moed die gevoed werd door verontwaardiging, boosheid of verdriet. Moed die ook werd ingegeven door de bewuste keus een bijdrage te willen leveren aan het ideaal van het kunnen leven in vrijheid.

Getoonde moed behoort te worden beloond. De Nederlandse regering heeft sinds de meidagen van 1940 aan bijna tweehonderd personen de hoogste militaire onderscheiding van ons land, de Militaire Willemsorde, toegekend. Deze onderscheiding wordt verleend aan personen (militairen en burgers) die zich in hun optreden uitzonderlijk moedig hebben betoond. De meeste onderscheidingen werden verleend aan personen die zich gedurende de Tweede Wereldoorlog hebben verzet tegen de kwade machten van het fascisme. Naar aanleiding van de politionele acties in Nederlands-Indië werden in totaal nog eens 27 personen in het register bijgeschreven. De laatste drie benoemingen in de Orde, waarvan twee postuum, waren het gevolg van het moedige optreden van drie militairen tijdens het conflict in Korea.

Het is te danken aan het moedige optreden van de Ridders Militaire Willemsorde en vele anderen dat wij kunnen leven in vrijheid. Toch ervaren we deze vrijheid vaak als zo'n van
zelfsprekendheid dat we er achteloos aan voorbij gaan. Het is daarom goed dat er in ons leven vaste momenten zijn, zoals de bijeenkomst van vandaag en de herdenkingen morgen en overmorgen, waarbij we stilstaan bij de gebrachte offers en de uiteindelijk herwonnen vrijheid.

Dames en heren,

Precies tien jaar geleden, bij de grote herdenking '175 jaar Militaire Willemsorde' in 1990, sprak de toenmalig minister-president Lubbers nog de hoop en de verwachting uit dat alle Europeanen binnen afzienbare tijd in vrijheid zouden kunnen leven. 1990 was het jaar van hoop dat volgde op de
val van de Muur. De recente uitbreiding van de Navo met de voormalige Warschaupact-lidstaten Polen, Tsjechië en Hongarije is misschien wel het meest tastbare resultaat van de positieve verwachtingen die toen gemeengoed waren.

Helaas weten we inmiddels dat de jaren negentig ook een herleving betekenden van eerder afgezworen gruwelijk-heden.

Vanaf het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw, nu zo'n tien jaar geleden, begon de smeltkroes van de volkeren op de Balkan scheuren te vertonen. In voormalig Joegoslavië kwam een eind aan de relatief rustige periode van enkele decennia waarin de verschillende etnische groepen naast, maar vooral ook met elkaar leefden. Onder invloed van oude nationalistische sentimenten, aangewakkerd door demagogen, begon een proces van onttakeling waaraan nog steeds geen einde lijkt te zijn gekomen.

Tijdens mijn recente werkbezoeken aan Bosnië en Kosovo ben ik opnieuw doordrongen geraakt van de enorme waarde van het kunnen leven in vrijheid. De naar hun vaderland teruggekeerde Kosovaren vertelden mij over de angsten die zij hadden toen ze maanden eerder van huis en haard werden verdreven. Zo vertelde een inwoner van het dorpje Velika Krusa mij over gebeurtenissen, waarvan wij in Nederland lange tijd dachten dat ze in Europa nooit meer zouden plaatsvinden. Gebeurtenissen die elk voorstellingsvermogen te boven gaan en waarvan de vers gedolven graven buiten het dorp nu nog het trieste aandenken zijn.

Gelukkig is de moed, die bij het overwinnen van crises altijd zo'n bepalende rol speelt, de Kosovaren niet in de schoenen gezakt. Met veel energie pakken zij de wederopbouw aan. Daarbij krijgen zij veel steun van de internationale gemeenschap. Zo helpen de Nederlandse militairen bij de
bouw van noodwoningen, de aanleg van wegen en het herstel van scholen. Een taak die de militairen enorm veel voldoening geeft.
Kosovo betekent voor Defensie niet alleen hulp bij de wederopbouw. Voor sommige Nederlandse militairen was het conflict letterlijk een vuurdoop. Ze werden aan situaties blootgesteld waarvoor ze getraind hadden, maar die ze nog niet eerder hadden meegemaakt. De piloten van de Nederlandse gevechtsvliegtuigen, die met veel succes aan de missies deelnamen en daarmee internationaal respect afdwongen, hebben het daarbij zwaar te verduren gehad. Vele keren zijn ze onder vuur genomen.

Onder dergelijke moeilijke omstandigheden speelt de innerlijke overtuiging bezig te zijn voor een goede zaak altijd een enorm belangrijke rol. Het uiteindelijke doel van de operatie, een Kosovo waarin iedereen in vrijheid kan leven, bleek voor de militairen een belangrijke inspiratiebron.

De luchtmachtpiloten, maar ook de landmachtmilitairen die met de eerste grondtroepen Kosovo binnentrokken, hebben hun taken goed uitgevoerd. Voor mij een bewijs dat Nederlandse militairen een belangrijke bijdrage leveren aan vrede en veiligheid in crisisgebieden. Een taak die wat mij betreft ook in de toekomst veel prioriteit blijft houden. We mogen als internationale gemeenschap niet aan de zijlijn blijven staan als de mensenrechten in het geding zijn. Vrijheid moet worden bevochten. Dat gold 55 jaar geleden in Nederland en dat geldt nu op de Balkan en elders in de wereld.

Dames en heren,

Het recente werk van onze militairen in Kosovo is een passend vervolg op het optreden van anderen in onze vaderlandse geschiedenis. Tal van militairen en burgers hebben zich immers in de afgelopen eeuwen op de breekpunten van de geschiedenis weten te onderscheiden door hun moedige optreden. Een aantal van hen, van wie u hier vandaag aanwezig bent, staat als Ridder in de Militaire Willemsorde genoteerd in onze annalen. Zij zijn en blijven een voorbeeld van een inzet zonder reserve voor het behoud van onze hoogste geestelijke waarden en onze vrijheid.

Ik ben blij met de aandacht die hier in het Legermuseum, met de overzichtstentoonstelling, wordt besteed aan de geschiedenis van de Ridders Militaire Willemsorde. Ook ben ik blij met de prachtige heruitgave van het boek dat ik zojuist in ontvangst heb mogen nemen. Het zijn dit soort initiatieven die onze geschiedenis levend houden. En dat is een groot goed. Niet alleen omdat we kunnen leren van eerder gemaakte fouten, maar vooral ook omdat de geschiedenis een bron van inspiratie kan zijn voor latere generaties.

Ridders Militaire Willems Orde,

Ik beschouw het als een eer om u vandaag te mogen toespreken.

U hebt in de donkerste dagen van onze geschiedenis, op de momenten dat het er echt op aan kwam, met grote moed en volledige toewijding uw taken volbracht. Het is te danken aan u dat wij, hier en nu, in volledige vrijheid met elkaar kunnen terugblikken in de tijd. Met uw dappere optreden was u, en blijft u, een lichtend voorbeeld voor al diegenen die zich nu (en in de toekomst) voor de vrijheid inzetten. Ik wil u daar, mede namens de regering, oprecht voor danken.

Ik sluit mijn toespraak af met de woorden die ZKH Prins Bernhard sprak tijdens de herdenking '125 jaar Militaire Willems Orde' op 30 april
1940. Hij sprak deze woorden ten overstaan van een grote delegatie Ridders. Het zijn woorden die wat mij betreft hun waarde nooit verliezen:

'Ik hoop en vertrouw dat alle militairen die nu onder de wapenen zijn, op het moment dat het er eens op aan zou komen, zich uwe daden zullen herinneren.'

Ik wens u allen een zeer geslaagde Ridderdag toe.


03 mei 00 13:37

reageer via disqus

Nieuwsbank op Twitter

Gratis persberichten ontvangen?

Registreer nu

Profiteer van het gratis Nieuwsbank persberichtenfilter

advertentie