Nieuwsbank

Schrijft, screent en verspreidt persberichten voor journalistiek, search en social media. Hét startpunt om uw nieuws wereldkundig te maken. Ook voor follow-ups, pitches en korte videoproducties.

Toepassing kantelweg als snelheidsremmer in Zeeland

Datum nieuwsfeit: 09-05-2000
Vindplaats van dit bericht
Bron: Razende Robot Reporter
Zoek soortgelijke berichten
Provincie Zeeland


Toepassing kantelweg als snelheidsremmer

In Zeeland wordt de kantelweg als snelheidsremmer ingevoerd. Gedeputeerde staten stellen dit althans voor aan de statencommissie verkeer en vervoer. De wegconstructie is goed bruikbaar voor de overgang van het buitengebied naar de bebouwde kom en ter attendering op onveilige stukken weg in het buitengebied.
Door zijn constructie dwingt de weg verkeersdeelnemers tot het in acht nemen van de voorgeschreven snelheid. Wie harder rijdt, wordt geconfronteerd met de golvingen die van links naar rechts verlopend in de weg zijn aangebracht. Zij geven een schommelend effect. Wie zich aan de snelheid houdt, merkt niets van de kanteling. Vanaf juli 1998 is over een lengte van 800 meter geëxperimenteerd met een stukje kantelweg in de parallelweg langs de provinciale weg N675 bij Nieuwvliet in West Zeeuwsch-Vlaanderen.
Uit onderzoek van Grontmij Verkeer & Infrastructuur in De Bilt blijkt dat de verkeersintensiteit op de kantelweg laag is. Gemiddeld gaan er per dag 130 motorvoertuigen overheen. Het aandeel middelzware en zware voertuigen daarin is beperkt.
De gemiddelde snelheid van personenauto's varieert van 38,8 tot 52,2 kilometer per uur. Bromfietsers komen tot een gemiddelde tussen 41,6 en 52,3 kilometer per uur. Chauffeurs van vrachtwagens houden zich redelijk aan de aanbevolen snelheid van 40 kilometer per uur en het landbouwverkeer rijdt doorgaans harder dan de toegestane 25 kilometer per uur.
Ook werd onderzocht of de verharde berm langs de kantelweg hinder oplevert bij het inhalen of passeren. Maar in één geval week een auto zo ver uit om een fietser te passeren dat het linker voor- en achterwiel van de auto door de berm reed. Gedeputeerde staten concluderen aan de hand van de gegevens van Grontmij en van eerdere uitkomsten van onderzoek van Korbee & Hovelynck uit Bilthoven (december 1998) dat de kantelweg aan de verwachtingen voldoet en verdere toepassing verdient.
In hun brief aan de statencommissie verkeer en vervoer schrijven zij dat de beoogde beperkte snelheid wordt bereikt zonder dat hinder optreedt in de vorm van extra geluid, trillingen, stoten of abrupte snelheidsverschillen. Als enig nadeel geven landbouwers aan dat zij bij volle vrachten een deel van hun lading verliezen en dat de stabiliteit en de bestuurbaarheid van hun voertuigen slecht is. Daarbij wordt van provinciezijde aangetekend dat kantonniers van de provincie tot op heden nooit verloren lading hebben gevonden op de weg, noch in de bermen. Volgens gs moet het gevoel van onveiligheid en overlast bij de boeren worden toegeschreven aan het aanhouden van een te hoge rijsnelheid. Overigens is geconstateerd dat nogal wat landbouwers de kantelweg negeren en gebruik maken van de provinciale weg, waar zij snelheden van 50 tot 60 kilometer per uur maken. De acceptatie van de weg is bij de meeste gebruikers niet groot. Gs wijten dat aan de inbreuk op de individuele beslissingsvrijheid tot het bepalen van de snelheid. Het is immers de constructie van de weg die dwingt tot snelheidsbeperking.
Van het aanvankelijke toeristische gebruik van de kantelweg - zien hoe hard men erover heen kan rijden - wordt verwacht dat dit zal afnemen zodra er meer van soortgelijke wegen voorhanden zijn. Overigens wordt dit gedrag als gevaarlijk en storend ervaren voor de reguliere gebruikers van de kantelweg.

In de parallelweg - in het verlengde van de kantelweg - ligt een snelheidsremmend verkeerskussen. Tegelijk met het onderzoek naar de kantelweg zijn de effecten van dit kussen op de verkeersdeelnemers onderzocht.
Automobilisten wordt gedwongen snelheid te minderen, doordat zij met een kant van hun voertuig over het kussen moeten. Geconstateerd is dat het middel werkt, zij het dat één automobilist er de voorkeur aan gaf het kussen te mijden door via de berm te passeren.
Langs de hoofdrijbaan van de provinciale weg is een proef gehouden met semi-verharde bermen. De bermen zijn 3 meter breed en bestaan uit Doornikse steen, licht gemengd met teelaarde op een zandbed. De bedoeling ervan is dat automobilisten hun gedrag bij het in de berm raken gemakkelijker kunnen corrigeren dan bij een aarden berm. Personenauto's die met een snelheid van 110 kilometer per uur van de weg raken, ondervinden voldoende steun en grip om weer veilig terug te kunnen keren en bij vrachtwagens is dat tot een snelheid van 80 kilometer per uur het geval. Wel wordt aanbevolen de weg regelmatig te inspecteren, doordat bij zulke manoeuvres steenslag vanuit de berm op het wegdek komt. Ook wordt uit de proef duidelijk dat de semi-verharde berm het best kan worden toegepast in combinatie met 'broodjes' in de middenberm van de weg, doordat die corrigerend werken: chauffeurs zien de broodjes als een belemmering, waardoor niet te ver kan worden doorgeschoten naar de rijbaan met tegemoetkomend verkeer. Gs stellen de statencommissie voor de semi-verharde bermen ook te gaan toepassen en daarvoor een breedte van 1,75 meter aan te houden.

9 mei 2000, mw. J.C. van Nieuwenhuijze, tel. 0118-631402, nr. 34/2000

reageer via disqus

Nieuwsbank op Twitter

Gratis persberichten ontvangen?

Registreer nu

Profiteer van het gratis Nieuwsbank persberichtenfilter

advertentie