Nieuwsbank

Schrijft, screent en verspreidt persberichten voor journalistiek, search en social media. Hét startpunt om uw nieuws wereldkundig te maken. Ook voor follow-ups, pitches en korte videoproducties.

Minister Vermeend bij uitreiking Prijs Sluitende Aanpak

Datum nieuwsfeit: 13-06-2000
Vindplaats van dit bericht
Bron: Razende Robot Reporter
Zoek soortgelijke berichten

MINISTERIE SZW

www.minszw.nl

SZW: Toespraak minister Vermeend

Nr. 2000/108

13 juni 2000

Embargo:

13 juni 2000 tot

16.45 uur

Minister Vermeend bij uitreiking Prijs Sluitende Aanpak: vertrouwen in succes sluitende aanpak.

Prima resultaten in het startjaar geven vertrouwen in het succes van de sluitende aanpak, zo stelde minister Vermeend van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij de uitreiking van de Prijs Sluitende Aanpak op 13 juni te Den Haag.
De minister verwees onder meer naar de eerste resultaten van de sluitende aanpak, gebaseerd op een onderzoek van Research voor Beleid. In 1999 zijn ongeveer 10.000 extra trajecten gestart. 8400 door Arbeidsvoorziening, 1000 door de gemeenten, terwijl Uvi.s onbenutte Veegwetmiddelen hebben ingezet.
Uit een cohortonderzoek blijkt vervolgens dat na één jaar ruim 70% van de nieuwe instromers aan het werk is. Ruim10% volgde een intensief traject van Arbeidsvoorziening. Ongeveer 20% was nog werkloos, of volgde een ander traject.

Toespraak door minister W.A. Vermeend van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij de uitreiking van de Prijs Sluitende Aanpak op
13 juni 2000 in Den Haag.

Altijd prijs! Dat is het schone vooruitzicht waarmee mensen nogal eens over de streep worden getrokken om een gokje te wagen. Altijd prijs! Dat is het vandaag niet voor alle deelnemers aan de wedstrijd Prijs Sluitende Aanpak. Want er kan er maar één winnen. Altijd prijs. Dat is wel het doel van de sluitende aanpak: Altijd prijs met een passend aanbod voor alle nieuwe werklozen om de arbeidsmarkt te betreden, zodat langdurige werkloosheid kan worden voorkomen.

Een hoge ambitie! Inderdaad. Maar wel een ambitie met kansen. Want de omstandigheden zijn gunstig. De economie groeit en bloeit.

Wie had dat pak weg tien jaar geleden gedacht?
Het is nog niet zo lang geleden dat de toekomst somber werd ingezien als het ging om de werkgelegenheid. Sommigen wilden zich er zelfs al bij neer leggen dat groepen werklozen nooit meer zouden aan de slag zouden komen.

Daar denken we nu anders over. Er zijn kansen voor iedereen. Als die tenminste worden benut. Dat wil zeggen: als de juiste voorwaarden worden geschapen, als verantwoordelijkheden worden waargemaakt. Voor die uitdaging staan wij, u en ik. Rijksoverheid, gemeenten, uitvoerders en niet in de laatste plaats, de werkzoekende.

Het scheppen van voorwaarden, daar ben ik hard mee bezig.

We zitten midden in een omslag waarbij het accent verschuift van uitkeringsverstrekking naar reïntegratie. Activering is het sleutelwoord.

Vroeger lag het accent vooral op uitkeringsverstrekking. Daarin kwam de sociale dimensie van het beleid tot uitdrukking. We wilden niet dat mensen in de steek werden gelaten, van hun brood beroofd door werkloosheid of arbeidsongeschiktheid. Die instelling vormde de basis van ons sociale zekerheidsstelsel. Een prima instelling. Maar daarbij kon het niet blijven. Want mensen moesten en wilden natuurlijk weer aan de slag. Daarop was het stelsel onvoldoende toegesneden. Ook al omdat de omstandigheden daartoe niet dwongen. De langdurige recessie zorgde voor een hoge werkloosheid. En het aantal arbeidsongeschikten nam geweldig toe.

Die omstandigheden zijn nu totaal anders. De economie bloeit. Er is krapte op de arbeidsmarkt. Er zijn volop kansen voor iedereen.

Mooi, denkt iemand misschien. Daarmee zijn alle problemen opgelost.

Dat is een misvatting. Want veel mensen hebben ook nu een zetje in de rug nodig of zelfs meer: scholing, begeleiding, bemiddeling, activering. En wel meteen. Niet pas na een lange periode van werkloosheid.
Het gaat bovendien niet alleen om de individuele werkzoekende of arbeidsongeschikte. Het gaat ook om de nood van veel werkgevers, die geen personeel meer kunnen krijgen.
De sluitende aanpak dient dus een dubbel doel.

Om dat dubbele doel te dienen zijn we bezig ons sociale zekerheidsstelsel anders in te richten.

Hoe?
Ik noem de nieuwe uitvoeringsstructuur voor werk en inkomen. Daarbij gaat het om een heldere verantwoordelijkheidsverdeling. Aan de ene kant zijn er het Uitvoeringsorgaan Werknemersverzekeringen en de gemeenten, verantwoordelijk voor de beoordeling van het recht op uitkering, de premie-inning en de uitbesteding van de reïntegratie. Aan de andere kant zijn er de instellingen die de daadwerkelijk reïntegratie voor hun rekening zullen nemen: de geprivatiseerde arbeidsbureaus, reïntegratiebedrijven, uitzendbureaus. Zo ontstaat een markt voor reïntegratie met gescheiden vragers en aanbieders. Beschikbare middelen kunnen dan efficiënter worden ingezet.
Ik noem ook het Fonds Werk en Inkomen. Gemeenten krijgen de beschikking over de middelen voor bijstandsuitkeringen en ook een grotere verantwoordelijkheid voor de uitkeringslasten van de Algemene Bijstandswet. Meer verantwoordelijkheid met als doel een creatief gemeentelijk beleid bij de inschakeling van werkzoekenden en de reïntegratie van arbeidsgehandicapten.

Het scheppen van voorwaarden door middel van de nieuwe uitvoeringsstructuur en het Fonds Werk en Inkomen. Dat zijn grote projecten, die de komende jaren veel energie en een sterke motivatie vragen. Van ons allemaal. Van de rijksoverheid. Maar zeker ook van gemeenten, uitvoeringsinstellingen, reïntegratiebedrijven. Als zij zich niet met volle overtuiging inzetten, als zij hun verantwoordelijkheid niet nemen, dan staan we uiteindelijk allemaal met lege handen. Vooral degenen die aan de kant staan: de werklozen, de arbeidsongeschikten, de gehandicapten. Dat is ook een prijs, een hoge prijs, een te hoge prijs.

Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het gaat lukken. De gang van zaken rond de sluitende aanpak levert daarvoor het bewijs.

De sluitende aanpak, dat wil zeggen: zorg ervoor dat alle nieuwe werklozen, als dat nodig is, binnen twaalf maanden een aanbod krijgt om terug te keren op de arbeidsmarkt. Ik weet dat dat veel vraagt van de gemeenten, de uitvoeringsinstellingen, de arbeidsbureaus, de Centra voor Werk en Inkomen. Want de werkprocessen van de uitvoeringsorganisaties moeten zo worden ingericht, dat niemand meer buiten de boot valt. Natuurlijk kan dat niet van vandaag op morgen. Daarom hebben we voor een groeimodel hebben gekozen. Een volledig sluitende aanpak voor nieuwe werklozen van 23 jaar en ouder, die ondersteuning nodig hebben om aan de slag te komen en die beschikbaar zijn voor meer dan twaalf uur per week, zal in 2002 feit moeten zijn.

En het gaat lukken, want de sluitende aanpak werpt vruchten af.

Ik noem u de eerste resultaten over 1999 op basis van een onderzoek van Research voor Beleid. In 1999 zijn ongeveer 10.000 extra trajecten gestart. 8400 door Arbeidsvoorziening, 1000 door de gemeenten, terwijl uitvoeringsinstellingen onbenutte Veegwetmiddelen hebben ingezet.

Uit een cohortonderzoek blijkt vervolgens dat na één jaar ruim 70% van de nieuwe instromers aan het werk is. Ruim 10% volgde een intensief traject van Arbeidsvoorziening. Ongeveer 20% was nog werkloos, of volgde een ander traject.
Prima resultaten als we bedenken dat 1999 het startjaar was en de uitvoerders nog druk doende waren om de sluitende aanpak in allerlei werkprocessen door te voeren.
Dat belooft dus veel goeds voor de toekomst. Heel veel goeds zelfs. Als we dan ook nog eens letten op de huidige krapte van de arbeidsmarkt duikt zelfs de vraag op of een dergelijk beleid op de korte termijn nog wel nodig is.

Ja dus.
Want vraag en aanbod zijn vaak niet goed op elkaar afgestemd. Scholing, bemiddeling en begeleiding zorgen voor snelle, maar ook duurzame reïntegratie. Dat voorkomt langdurige werkloosheid. Voorkomt ook dat we met de kraan open dweilen bij het bestrijden van langdurige werkloosheid zelf.

De sluitende aanpak beperkt zich overigens al niet meer tot nieuwe werklozen. Ze strekt zich inmiddels uit over het zittende bestand. Uit berichten van uitvoerders maak ik op, dat langdurig werklozen in fase twee en drie al grotendeels bereikt worden. En daarmee raken we echt goed op streek. Want dan gaat het over de categorie langdurig werklozen en arbeidsongeschikten, waarvan ook u ongetwijfeld de aantallen kent. Op dit moment laat ik onderzoeken bij gemeenten wat er nodig is om de sluitende aanpak voor langdurig werklozen volledig vorm te geven.

Ik heb vertrouwen in het succes van de sluitende aanpak. Dat heb ik vooral ook omdat ik weet dat ik kan rekenen op de gemeenten, de uitvoeringsinstellingen, de arbeidsbureaus en de Centra voor Werk en Inkomen. Dat bewijst niet in de laatste plaats de aanleiding voor deze vreugdevolle bijeenkomst. De uitreiking van de Prijs Sluitende Aanpak.
70 gemeenten, uitvoeringsinstellingen en arbeidsbureaus hebben met projecten, ideeën en activiteiten meegedongen naar de Prijs. Een groot aantal, gelet op de korte voorbereidingstijd. En heel Nederland deed mee: van Den Helder tot Heerlen en van Leeuwarden tot Terneuzen Het toont motivatie, betrokkenheid, bereidheid om aan de slag te gaan met de reïntegratie.

De verleiding is groot om op een aantal van die projecten in te gaan. Dat doe ik dus niet. Want dat komt straks ongetwijfeld nog aan de orde. Bovendien hebben we alle inzendingen gebundeld. Sleutelbloem dat is de titel. Een echte bloemlezing dus. Een bloemlezing waarmee iedereen ook zijn voordeel kan doen. Want dat is de achterliggende gedachte bij de Prijs Sluitende Aanpak. Leren van de ideeën van anderen.

Creativiteit, daar gaat het om. Juist omdat we in een proces zitten waarbij gewerkt wordt aan een betere balans tussen uitkeringsverzorging en reïntegratie, met als doel om alle werklozen die dat nodig hebben snel hulp te bieden bij het vinden van werk. Dat vraagt om een andere manier van denken, waarbij oude vertrouwde patronen niet langer voldoen.
Dat vraagt bijvoorbeeld om een sterkere gerichtheid op de persoon. Op zijn problemen, zijn wensen, zijn behoeften. Dat vraagt om nieuwe samenwerkingsvormen, nieuwe oplossingen in een samenleving die voortdurend in beweging is en ons voor nieuwe uitdagingen stelt.
Voor die uitdaging stond u en voor die uitdaging staat u nog steeds. Werksleutel 2000, zo heet de Prijs dit jaar. Werksleutel, een sleutel tot werk die u in handen hebt. Een sleutel, waarmee u deuren kunt openen voor al die mensen die aan de kant staan. Ik wens u daarmee veel succes.


- LET OP EMBARGO -


13 jun 00 16:45

reageer via disqus

Nieuwsbank op Twitter

Gratis persberichten ontvangen?

Registreer nu

Profiteer van het gratis Nieuwsbank persberichtenfilter

advertentie