Nieuwsbank

Schrijft, screent en verspreidt persberichten voor journalistiek, search en social media. Hét startpunt om uw nieuws wereldkundig te maken. Ook voor follow-ups, pitches en korte videoproducties.

Commentaar op Gemeentenota door Amsterdams Komitee

Datum nieuwsfeit: 01-11-2000
Vindplaats van dit bericht
Bron: Razende Robot Reporter
Zoek soortgelijke berichten

Commentaar op "Een tandje hoger..."

Door Komitee Amsterdam Tegen Verarming, FNV-Bondgenoten Amsterdam werkgroep Grote stad en FNV-regiowerk Noord-Holland.

Tijdens de inspraak in de vergadering van de commissies Economische en Sociale Zaken van de Gemeenteraad van Amsterdam dd. 2 november 2000

Inleiding

De nota heeft een hoog organisatorisch gehalte: zij zet plannen uiteen om problemen op te lossen. Maar een definitie van de problemen en een analyse ervan ontbreken. Als die analyses wel voorhanden zijn en als men zou menen dat een analyse niet in een werkplan thuishoort, zou een verwijzing naar stukken waar die analyses instaan op zijn plaats zijn. Wij kennen dergelijke analyses echter niet en betwijfelen of ze bestaan.

Het probleem dat opgelost moet worden, als wij de nota goed lezen, is het volgende: er is veel geld, er zijn werkzoekenden, er zijn werkgevers die werknemers zoeken, er zijn organisaties die van alles doen op het vlak van bemiddeling en toeleiding; desondanks is het resultaat niet voldoende. Het antwoord hierop in deze nota is: dan maar meer van hetzelfde. De vragen die echter gesteld zouden moeten worden zijn:


* Zijn er goede bestandsanalyses van de werkzoekenden op grond waarvan realistische doelen gesteld kunnen worden die aansluiten bij de werkelijke mogelijkheden van de werkzoekenden? Wij betwijfelen dat, en dan is 'sluitende aanpak' een magische formule die geen soelaas zal bieden. Zeker nu, volgens de nota, de 'harde kern' bereikt moet worden is het onontbeerlijk te weten wie dat zijn en waarom zij dat zijn om een zinnig doelgroepenbeleid te ontwikkelen.

* Wat is de werkelijke vraag van de werkgevers? Op welke wijze wordt de discussie met werkgevers gevoerd over het beter beschikbaar maken van vacatures? Wat voor soort banen bieden zij aan? Worden zij tot meer flexibiliteit gestimuleerd, bijvoorbeeld wat betreft werktijden, functieomschrijvingen, al dan niet bewuste vooroordelen t.a.v. allochtonen, goede koppeling werk en kinderopvang, betaalde scholingen etc.

* Wat doen al die bemiddelende en toeleidende organisaties nu precies en wat is hun rendement? Op welke gebieden worden dingen dubbel gedaan en wat wordt nagelaten? De sociale dienst heeft een centrale plaats in alle activiteiten, terwijl in en buiten de dienst twijfel bestaat of zij daar wel toe in staat is.

* In de nota gaat het over werkzoekenden met een bijstandsuitkering. Wij lezen niets over werkzoekenden zonder bijstandsuitkering (de stille reserve). Evenmin lezen wij iets over werkzoekenden met een WAO-uitkering die geen bijstand hebben. Worden al deze mensen afgeschreven? In de wacht gezet? En welke rol spelen de UVI's in dit verhaal?

De nota


1. Er wordt naar gestreefd in 2002 15.000 nieuwe cliënten in een traject te nemen en 6 nieuwe experimenten te beginnen. Is hiervoor een gefundeerd doelgroepenbeleid geformuleerd? Wie gaan die experimenten doen (publiek of privaat/commercieel)?

2. Inzet Zuidoost en WerkMee Bos & Lommer worden in 2001 geëvalueerd. In 2002 weer en dan ook de eventueel nieuwe projecten.

Op welke criteria wordt geëvalueerd?

Wordt voorzien in een evaluatie van effecten op de langere duur, b.v. 2 of 3 jaar na uitstroom. Een zo langdurig cliënt-volg-systeem is voor de (ex-)cliënt niet wenselijk. Er zal daarvoor een ander type onderzoek noodzakelijk zijn.


3. Het is onlogisch nieuwe projecten te starten voordat lopende projecten geëvalueerd zijn; wat is dan het nut van een evaluatie. Desondanks wordt er gestreefd naar flinke uitbreiding van de "Inzet-projecten". In eerste instantie 1 experiment vergelijkbaar met Bos & Lommer en Zuidoost; 1 door SDA met "casemanagement-methodiek" en tenslotte 1 door Opmaat, een marktpartij (pag.8).

A. In het geval van Opmaat (en eventuele andere commerciële bureaus):


* Bij wie is de casemanager in dienst, c.q. door wie wordt hij/zij gecontroleerd


* Hoe wordt de claimbeoordeling geregeld, die immers bij gemeente, c.q. SDA ligt (pag.3 ad 2)

* Wat voor eisen worden gesteld aan / afspraken gemaakt met de casemanager w.b. opleiding, bevoegdheden en controle
* Bij "groot-inkoop" i.v.m. kwantumkorting bij trainingsbureaus etc.: in hoeverre is de casemanager vrij toch elders in te kopen?

B. In geval van zowel publieke als commerciële projecten:


* Wat zijn de rechten van cliënten in het hele proces van bemiddeling?
* Hoe zijn klacht- en bezwaarprocedures geregeld en wat is de juridische status daarvan? Het is opmerkelijk (pag.5 ad 4) dat na een paar fraaie zinnen over "uitgaan van de competentie van de werkzoekende" er ogenblikkelijk een alinea volgt waarin met sancties voor de cliënt via de Wet Boeten en Maatregelen gedreigd wordt. Wordt er nagegaan wat de gevolgen hiervan zijn; hoe dit bijvoorbeeld kan leiden tot allerlei individuele sociale problemen? In de hele nota daarentegen staat geen woord over verplichtingen c.q. sancties voor de bemiddelaar.
* In hoeverre is een bemiddelde verplicht een baan aan te nemen, ook als deze slechts voor enkele uren per week is, onregelmatig is, weinig zekerheid en verdiensten oplevert en geen betere perspectieven biedt? M.a.w. wat is passende arbeid?

* Dit laatste punt mede om de verrekening met de uitkering c.q. aanvullende uitkering en het schijnbare onvermogen van de SDA om dergelijke verrekeningen zonder problemen uit te voeren.
* Casemanagement wordt in de nota benaderd vanuit een organisatorisch perspectief. Hierbij moet volgens ons echter niet de baan of het project centraal staan, maar de cliënt. Het zijn voor een belangrijk deel zijn/haar keuzes welke route hij/zij kiest naar de arbeidsmarkt. De casemanager dient vervolgens de ambtelijke, bureaucratische en organisatorische belemmeringen te slechten. Dit vereist een vertrouwensrelatie met de cliënt. Zijn er voldoende casemanagers te vinden met voldoende kwaliteit in huis om de aantallen cliënten te kunnen bedienen? De bevoegdheden van de casemanager moeten duidelijk omschreven worden.


1. Een zorg- en welzijnsinfrastructuur moet ontwikkeld worden en deze moet afgestemd worden op de ontwikkeling van de inzet-projecten (pag.10). Zorg- en welzijnsinstellingen zullen worden uitgenodigd hieraan vorm te geven.


* Welke concrete doelstellingen en welke oplossingen heeft men hierbij voor ogen?


* Aan welke zorg- en welzijnsinstellingen wordt gedacht? Alleen de gesubsidieerde? En worden de kortingen, reorganisaties en inkrimpingen van de laatste tien jaar dan teruggedraaid, c.q. krijgen deze instellingen middelen om deze taken uit te voeren?
* In hoeverre zijn gesubsidieerde instellingen vrij al of niet op de "uitnodiging" in te gaan?

* De rol van de deelraden in onvoldoende duidelijk. Zij worden geacht dicht bij de mensen te staan en de bevolkingsopbouw van het stadsdeel te kennen. Zij zouden daarom meer ruimte moeten krijgen.
* Worden ook vrijwilligersorganisaties en niet-gesubsidieerde professionele organisaties uitgenodigd? Zo ja, worden hen dan faciliteiten aangeboden?


1. In deze nota wordt (pag.2 ad II. 2) sociale activering ingezet in het traject naar betaald werk.


* Is / wordt er onderzoek gedaan naar de behoefte aan en noodzaak tot sociale activering?

* Is er inzicht in hoeveel mensen uit het huidige bijstandsbestand inderdaad arbeidsgeschikt en sollicitatieplichtig is? En hoeveel niet wegens (gedeeltelijke) arbeidshandicap, leeftijd, leefomstandigheden etc?

* Waar ligt de grens van wat mensen moeten m.b.t. een traject naar betaald werk en/of sociale activering?

* Voor een flink aantal mensen is de koppeling van sociale activering aan betaald werk een belemmering om zich te laten bemiddelen. Voor hen zou een niet aan de SDA gebonden bemiddelingspunt nuttig zijn, waar bemiddeld wordt, eventueel begeleiding gegeven wordt, premies en vrijstelling van sollicitatieplicht worden geregeld. (zie bijv. "Onbenutte kwaliteiten" in Rotterdam)

* Ook in deze nota wordt de werklozen een aanpassings- en disciplineringregime opgelegd op grond van het idee dat er veel onbenut arbeidspotentieel is en niet vanuit de slechte situatie van de werklozen.


1. De REA-keuring heeft geen juridische status. Wat gebeurt er als iemand weigert deze keuring te ondergaan? Wat gebeurt er als iemand verwijst naar artsen / therapeuten bij wie hij/zij onder behandeling is?
2. Er wordt gesproken van een "maximale inzet", maar dat blijkt alleen te gaan over werklozen die in het bijstandsbestand zitten. Nogmaals in hoeverre is dit bestand "vervuild"? en wat gebeurt er met werklozen die niet in dit bestand zitten?

3. Werklozen worden sterk onder druk gezet en allerlei verplichtingen opgelegd. De werkgevers, c.q. bedrijven daarentegen worden daarvan verschoond, bijvoorbeeld: 'het moet bedrijven vrij immers blijven staan om hun werknemers overal vandaan te blijven betrekken.' (pag.8). Het lijkt ons voor de hand liggen dat bedrijven, zeker als de overheidssubsidies krijgen in de vorm van faciliteiten, loonsubsidies etc. een deel van hun nieuwe personeel uit het Amsterdamse bestand rekruteren.

4. Wat is de Arena-academie die in de nota genoemd wordt? Volgens onze informatie worden hier geen werkzoekenden opgeleid, maar leerlingen van de laatste jaren (V)MBO. Ditzelfde geldt m.m. voor de Cisco-contructie op voorwaarde dat dat die geschikte kandidaten uit welk bestand dan ook of uit de "vrije markt" plukt en ze opleidt en te werk stelt. Zoals ieder bedrijf.

Hebben deze bedrijven t.a.v. het gemeentelijk beleid een status aparte??


5. In de nota wordt opgemerkt (pag.6) dat nu de arbeidsmarkt zo krap is de werkgevers bereid zijn te investeren in opleiding en scholing. Inderdaad. Dus wat gebeurt er als de arbeidsmarkt weer inzakt?
6. Financiële dekking (p.12)


* Met het programma is veel geld gemoeid (162 miljoen). Per cliënt: f 6.300, -, waarvan f 3.150, - apparaatskosten en f 3.150, - voor programma met cliënt. D.w.z. dit is veel te weinig voor echte kosten zoals kinderopvang, schuldhulpverlening, trainingen, cursussen e.d.

Conclusie:

Ofwel de uitstroom vindt plaats door cliënten welke banen dan ook te laten aanvaarden. Onder wat voor druk? Hoe vrijwillig? Kwaliteit van het werk? Toekomstperspectief?

Ofwel de kosten van kinderopvang, schuldhulpverlening, trainingen, cursussen etc. komen uit andere potten. Zo ja, welke?


* 4,5 miljoen in automatisering was al gevraagd.
* ESF-geld: hoe gaat men om met de achterstand van 2000? 19 miljoen minder?

* Schuiven van 2 maal 7,5, miljoen scholingsbudget van de sociale dienst; is dat vestzak-broekzak?

* Toevoegingen prestatiebudgetten ARBVO komt ook zonder dit project naar Amsterdam.

Kortom: Volgens ons is veel geld in principe al voor het doel bestemd. Dus waar zit nu het 'nieuwe geld' en waar komt dit vandaan?

reageer via disqus

Nieuwsbank op Twitter

Gratis persberichten ontvangen?

Registreer nu

Profiteer van het gratis Nieuwsbank persberichtenfilter

advertentie