Nieuwsbank

Schrijft, screent en verspreidt persberichten voor journalistiek, search en social media. Hét startpunt om uw nieuws wereldkundig te maken. Ook voor follow-ups, pitches en korte videoproducties.

Toespraak Staatssecretaris Hoogervorst Ziekenhuizen

Datum nieuwsfeit: 19-12-2001
Vindplaats van dit bericht
Bron: Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Zoek soortgelijke berichten

Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

www.minszw.nl

MINSZW: Toespraak Staatssecretaris Hoogervorst Ziekenhuizen


Hoogervorst: 'Personeelsbeleid moet hoger op agenda van ziekenhuizen'

Het ziekteverzuim in ziekenhuizen ligt met 7,4 procent ruim boven het landelijk gemiddelde van 5,5 procent. Om dat percentage omlaag te krijgen, is een cultuurverandering bij het management van ziekenhuizen nodig.

Dat zei staatssecretaris Hoogervorst van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij de ondertekening van het arboconvenant ziekenhuizen op 19 december 2001. Volgens de staatssecretaris moet het onderwerp 'personeel & organisatie' hoger op de agenda van ziekenhuizen komen te staan, 'vanuit het besef dat het personeel het belangrijkste gereedschap van uw organisatie is.' Ziekenhuizen kunnen veel geld besparen als ze een actief verzuim- en reïntegratiebeleid voeren, aldus de staatssecretaris. In het arboconvenant komen de sociale partners overeen dat het verschil tussen het ziekteverzuim in ziekenhuizen en het landelijke gemiddelde in 2004 tot de helft is teruggebracht.

Toespraak door staatssecretaris J.F. Hoogervorst van Sociale Zaken en Werkgelegenheid bij de ondertekening van het arbo-convenant ziekenhuizen, op 19 december 2001 in Den Haag. Uitgesproken door directeur-generaal R.IJ.M. Kuipers.

In de ziekenhuisbranche concentreert zich een zeer hoogwaardige vorm van medische en verplegende zorg. Echter, de zorg voor het eigen personeel, de zorg voor goede arbeidsomstandigheden, kan nog wel een paar graden beter. Die conclusie hebben de onderhandelaars van het convenant getrokken en daar wil ik mij graag bij aansluiten.

Laat ik beginnen met het belangrijkste punt van het convenant: het terugdringen van het ziekteverzuim. Het ziekteverzuim in de ziekenhuisbranche ligt met een percentage van 7,4 ruim boven het landelijke gemiddelde van 5,5 procent. Dat is dus een flink stuk hoger. De doelstelling van het convenant is om dit verschil met de helft terug te brengen. Met het realiseren van deze doelstelling zou de trend van stijgend ziekteverzuim onder het ziekenhuispersoneel worden doorbroken. Dat is een verstandig streven. Maar wat mij betreft mag u nog wel iets ambitieuzer zijn. Ik zie niet in waarom het ziekteverzuim in het ziekenhuis hoger zou moeten zijn dan elders in de maatschappij.

Hoe gaat u het ziekteverzuim aanpakken?

Per ziekenhuis zal een samenhangend actieplan worden gemaakt om handen en voeten aan dit streven te geven. Zo'n actieplan bevat bijvoorbeeld een duidelijke procedure voor ziek- en herstelmeldingen en afspraken over de rol van de arbodienst bij verzuimbegeleiding en bij terugkeer naar het werk.
In de sfeer van de preventie gaat het nodige gebeuren. Zo zal de fysieke belasting zo veel mogelijk worden tegengegaan door middel van richtlijnen voor de meest voorkomende handelingen, zoals het in en uit bed tillen van patiënten. De inzet van hulpmiddelen die zware handelingen vergemakkelijken, is daarbij de meest voor de hand liggende oplossing.

Om bij het ziekteverzuim werkelijk een trendbreuk te forceren is er ook een cultuurverandering bij het management van de ziekenhuizen nodig. Een cultuurverandering die ertoe leidt dat P&O hoger op de agenda komt te staan, vanuit het besef dat het personeel het belangrijkste gereedschap van uw organisatie is. Een cultuurverandering die er ook toe kan leiden dat in de Raad van Bestuur P&O via een aparte post vertegenwoordigd is, wat nu vaak niet het geval is.

Zo'n 'upgrading' van P&O binnen de ziekenhuizen is om nog een andere reden interessant.

Ziekteverzuim en instroom van personeelsleden naar de WAO kan een ziekenhuis, wegens de verplichting tot loondoorbetaling en een hogere verzekeringspremie, veel geld kosten. Of, om het positief te formuleren: een ziekenhuis kan veel geld besparen als het het ziekteverzuim en de WAO-instroom weet in te dammen. Een actief verzuim- en reïntegratiebeleid loont, letterlijk.

Ik geef een voorbeeld. Er zijn momenteel elektrisch verstelbare bedden in de handel die zowel voor de patiënt als het personeel een uitkomst zijn: de patiënt kan makkelijker zich zelf redden en het personeel vermijdt een zware tilmanoeuvre. Toch worden deze bedden weinig aangeschaft. Waarom niet? Waarschijnlijk omdat het financiële plaatje van de afdeling inkoop niet naast het kostenoverzicht van de WAO-premies wordt gelegd. Want dan zou blijken dat een investering in dergelijke bedden zich snel terug verdient.
Een dergelijke manier van rekenen en redeneren gebeurt nog te weinig binnen ziekenhuizen.

Ook in dit convenant wordt geconstateerd dat de werkdruk onder het ziekenhuispersoneel vaak hoog is. Bij het onderwerp 'werkdruk' hoor ik soms nog wel eens de verzuchting dat dit probleem nauwelijks oplosbaar is. Het is nu eenmaal lastig is om aan voldoende personeel te komen, wordt dan gezegd. Ik vind dat te makkelijk geredeneerd. Wat dat betreft wil ik hier nog eens wijzen op een vaak onbenutte groep op de arbeidsmarkt: de herintredende vrouwen. Getalsmatig gaat het om een groot potentieel: er zijn ongeveer 500.000 vrouwen die meer dan 12 uur per week willen werken. Deze herintreedsters hebben u veel te bieden: managementvaardigheden om het gezin draaiende te houden, het vermogen om te zorgen, thuis en in de buurt.

Wilt u dit potentieel aanspreken, dan vereist dat flexibiliteit in de organisatie van werkprocessen. Experimenten in ziekenhuizen in Utrecht en Schiedam laten zien dat er zeer wel mogelijkheden zijn om dit probleem aan te pakken. In deze ziekenhuizen werkt men met zogenoemde 'moedercontracten'. Dat zijn banen van ongeveer 18 uur. De werktijden vallen onder schooltijd, 4 dagen in de week en op woensdag en de schoolvakanties vrij.

Het convenant is, heb ik mij laten vertellen, via moeizame onderhandelingen tot stand gekomen. Veel doelstellingen moeten nog worden vastgesteld. Veel elementen van dit convenant moeten nog verder geconcretiseerd worden. Veel preventieve maatregelen moeten nog in pilots worden uitgetest. Kortom, nog genoeg werk aan de winkel.

Toch zet ik, met u, er graag mijn handtekening onder. Want er spreekt een gemeenschappelijke wil uit om de arbeidsomstandigheden in de ziekenhuisbranche te verbeteren en om het ziekteverzuim aan te pakken.

Arbeid is een schaars en kostbaar bezit geworden dat we zullen moeten koesteren. Dat besef groeit. Dat besef komt ook tot uitdrukking in het convenant dat wij zo dadelijk zullen ondertekenen.

Ik wens u veel succes met de uitvoering van het convenant.


19 dec 01 11:30

reageer via disqus

Nieuwsbank op Twitter

Gratis persberichten ontvangen?

Registreer nu

Profiteer van het gratis Nieuwsbank persberichtenfilter

advertentie