Papua Lobby
All-inclusive dialogue with all stakeholders
[ Front door ] [ Objectives ] [ Who ] [ Contact ] [ Background ] [ Links ]



Contributions to the debate on
Historical myths and conflict resolution - West Papua
[ Index contributions ]


Foto Bert Ernste - 2005

We vragen Jakarta met klem een dialoog aan te gaan
Thaha AlHamid, Secretary-General Presidium Dewan Papua
gebaseerd op notities door Evelien van den Broek
[ English ]

In 1961, onder het koloniale bestuur van Nederland, verscheen in het Gouvernementsblad van Nederlands-Nieuw-Guinea nummer 68 de ‘Landvlagordonnantie’ en in nummer 69 de ‘Ordonnantie houdende aanwijzing van een Volkslied voor Nederlands-Nieuw-Guinea’.
Niet lang daarna werden de mensen die de vlag hezen en het volkslied zongen gevangengezet of vermoord. En de Nederlandse regering zweeg.

Vanavond vinden wij dat deze Nederlandse houding begint te veranderen, vooral na het horen van de toespraak van Eimert Van Middelkoop.
Onze roep om gerechtigheid klinkt niet in het midden van de woestijn, maar in de oren van de internationale gemeenschap. Het gaat in de kern om de politieke status van West Papua en daarbij zijn de volgende zaken van belang:

  1. De politieke geschiedenis
  2. De mensenrechtenschendingen
  3. De politieke basisrechten

Er is een meningsverschil tussen het volk van West Papua en Jakarta over de politieke geschiedenis en over de rechtmatigheid van de inlijving van West Papua bij de Republiek Indonesië. De studie van Drooglever werpt licht op de waarheid van de geschiedenis. Hij benadrukt dat de Papua’s nooit het vrije recht op zelfbeschikking hebben uitgeoefend. 1026 mensen moesten de Indonesische wil uitspreken.
We hebben nu meer dan 40 jaar ervaring met het Indonesische bestuur, maar Jakarta is er niet in geslaagd om de Papua’s om te vormen tot Indonesiërs. Sinds 1963 is er sprake van integratie van kapitaal en niet van integratie van Papua’s. Jakarta heeft nooit geprobeerd om de Papua’s om te vormen tot Indonesiërs. Ali Murtopo had gelijk toen hij zei dat Indonesië niet geïnteresseerd was in de Papua’s maar wel in de rijkdommen van hun land.
West Papua wordt geconfronteerd met militaire operaties, een subversief rechtssysteem, trauma’s, haat en nijd tussen de Papua’s en Jakarta… vandaar dat wij nog maar één weg zien: het terugnemen van de politieke rechten.
Indonesië heeft 40 jaar lang geen vreedzame oplossing gezocht maar kwam steeds weer met hapsnap oplossingen die bedoeld waren om te mislukken.

We hadden de Indonesische regering uitgenodigd om met voorstellen naar het Tweede Papua Volkscongres (Jayapura, juni 2000) te komen maar helaas is dat niet gebeurd.
Sinds het Papua Volkscongres van 2000 is ons paradigma dat er een vreedzame oplossing moet komen via een open en democratische dialoog en middels rechtzetting van de geschiedenis.

President Wahid had bepaald dat we onze Papua-vlag (de Morgenster) mochten hijsen, maar hij moest wel kleiner zijn en lager wapperen dan de Indonesische vlag. Maar de toenmalige voorzitter van het Indonesische parlement, Akbar Tanjung, kon dit niet verkroppen en liet troepen naar West Papua sturen om op te treden tegen de Morgenster.

Op 18 december 2001, een maand na de moord op de PDP-voorzitter Theys Eluay, zijn we met een delegatie naar Jakarta gegaan om de richtlijnen voor een dialoog aan te bieden. We zijn vijf of zes keer naar Jakarta gegaan voor overleg met president Megawati, met het parlement, met de minister voor sociale en politieke coördinatie, maar we zijn niets wijzer geworden.
De roep om dialoog is een besluit van het Volkscongres. Maar Jakarta wil geen politieke dialoog. Eind vorige maand hebben we met de minister voor Welzijn, Alwi Shihab, gesproken, en die heeft geopperd dat er een mogelijkheid voor dialoog is als PDP en DAP een declaratie ondertekenen dat ze nooit zullen vragen om een Vrij Papua. Maar dat kunnen we niet accepteren.
De grondbeginselen van de Papua’s stellen dat West Papua in Indonesië is opgenomen middels de frauduleuze Act of Free Choice; en dat is een verschil met de positie van Oost Timor en Aceh.

Wij willen dat er ruimte en tijd komt voor een dialoog die moet kunnen plaats vinden in een sfeer van kalmte en zonder druk, met wederzijds respect en ontvankelijkheid voor waarheid en rechtvaardigheid. Ook de internationale gemeenschap moet betrokken worden bij een open dialoog die moet leiden tot een goede oplossing.
West Papua moet een vredeszone worden waar vrijheid is van elke vorm van onderdrukking.
Jakarta moet niet weglopen van het boek van Drooglever en zelf ook een historisch onderzoek doen.
Als een discussie over de politieke context en de geschiedenis van de jaren 1960 voor Jakarta onacceptabel is dan laten we die onderwerpen even liggen en beginnen we de dialoog met mensenrechten en recht op ontwikkeling.
Indonesië is verantwoordelijk voor de mensenrechtenschendingen die hebben plaatsgevonden in de periode 1961 tot hedenochtend toen er een bloedig incident plaatsvond voor het kantoor van de gouverneur in Dok2.
De dialoog moet oplossingen bieden voor de mensenrechtenschendingen en de misdrijven tegen de menselijkheid.
De Papua’s eisen het recht op leven, economische en sociale rechten, en ruimte en tijd voor een dialoog.
De dialoog kan niet zonder bemoeienis van de internationale wereld. West Papua is niet alleen een kwestie van de Papua’s en Jakarta maar ook van de Verenigde Naties, Nederland en de VS.

Speech tijdens het Publiek debat op 19 november 2005, De Eenhoorn, Amersfoort.

Background articles to symposium


Papua Lobby: [ Front door ] [ Objectives ] [ Who ] [ Contact ] [ Background ] [ Links ]