De Unie


Beveiliging: Reisverslag - Brother needs help?!!

17 maart 2003 - Dit is het verslag van de reis naar Amerika van Roel Zijlstra en het kaderlid M. Siemons. Uit het verslag komt duidelijk naar voren dat het hebben van een lidmaatschap van de vakbond De Unie een meerwaarde heeft. Het verslag is een waarschuwing om Amerikaanse toestanden die in de tekst naar voren komen hier te voorkomen.

Reisverslag

Daar gaat het op lijken als we in het Sheraton hotel in New York tijdens het ontvangstdiner luisteren naar wat gastheer Jono Shaffer ons vertelt over de doelstellingen van het bezoek. Op dat ogenblik bevinden we ons temidden van een uitgebreide delegatie van Europese vakbondsbestuurders en kaderleden. Een cameraploeg maakt opnamen (zij volgen ons het hele bezoek).
Jono is vakbondsbestuurder bij de SEIU. In zijn takenpakket bevindt zich ook de afdeling beveiliging. Hoewel de SEIU met ongeveer 1.1 miljoen leden, een van de grootste bonden is in de VS heeft zij slechts ongeveer 5000 leden die het beveiligingsvak uitoefenen. Daar wil de bond iets aan doen. Met zo'n 2 miljoen merendeels ongeorganiseerde beveiligings-medewerkers in het land en een voorspelde groei van de branche met ongeveer 400.000 medewerkers in het jaar 2010, kan er volgens Jono gerust worden gesproken van een uitdaging. Uit tactische en strategische overwegingen heeft de SEIU besloten om zich voorlopig te richten op de beveiligers die dienst doen in gebouwen (de grote kantoorgebouwen). De SEIU is georganiseerd in Local's, dit zijn plaatselijke (of meestal regionale) onderdelen die behoorlijk zelfstandig werken. Wij bezoeken de Local's in New York ( Local 32BJ), Chicago (Local 1) en San Francisco (Local 24).

Het doel
De internationaal opererende beveiligingsorganisatie Securitas is in Amerika in korte tijd uitgegroeid tot marktleider (ongeveer 4x groter dan de eerst volgende concurrent) in de USA en grootste van de wereld. Hierdoor én omdat Securitas zegt veel tijd en aandacht te willen besteden in de verbetering van de arbeidsvoorwaarden en omstandigheden van alle beveiligingsmedewerkers, zou men kunnen concluderen dat de SEIU en Securitas een aantal gemeenschappelijke belangen hebben en dat een goede samenwerking voor de hand ligt.
Zover is het echter nog lang niet. De samenwerking laat nog veel te wensen over. De manier waarop afspraken de afgelopen drie jaren tot stand zijn gekomen en de naleving hiervan dreigen te leiden tot een patstelling die gemakkelijk kan ontaarden in een publieke confrontatie. De SEIU merkt dat wat Securitas zegt te doen, in de praktijk zeker niet waar maakt. Het loopt hier en daar zodanig uit de hand dat verandering nodig is.

Obstakels
Dhr. Berglund (CEO van Securitas) gaf op 20 februari 2003, tijdens een vergadering met Bob Ramsay van de Uni (Europese vakbond); Lars Lindgren (Zweedse transportarbeidersbond en het dagelijkse bestuur van de Europese ondernemingsraad van Securitas), aan dat "Raising the standards" nog steeds een strategische doelstelling is van het bedrijf. Ook zei Berglund te beseffen dat er in de VS, aan dit punt op de actielijst, niet voldoende aandacht is besteed. Hij wijt dit voor een groot gedeelte aan de interne inspanningen die het bedrijf heeft moeten leveren om de vele aankopen op de Amerikaanse markt te stroomlijnen. Dit neemt volgens hem niet weg dat het een kwestie van tijd is voordat dit punt de aandacht zal krijgen die het verdient. We zouden (als we het positief willen bekijken) hieruit kunnen afleiden dat Securitas de personeelsbelangen, tijdelijk, ondergeschikt heeft gemaakt aan de bedrijfsbelangen. Bijkomend probleem was volgens Berglund, dat de SEIU bij zijn Amerikaanse managers een slechte reputatie heeft en dat Securitas op zoek is naar een vakbondspartner die bij het bedrijf past. Een bond die zich als een "straatvechter"gedraagt komt hiervoor niet in aanmerking. Volgens de SEIU lijkt het erop dat niet zozeer Berglund maar vooral zijn (pas overgenomen) Amerikaanse managers, zoals de van vroeger bekende stakingsbrekers Pinkerton, het probleem zijn.

Strategie
Om te werken aan een oplossing en een dreigende escalatie te voorkomen besloot de SEIU een geheel nieuwe weg te bewandelen. Zij nodigde delegaties van werknemersorganisaties uit Europa uit om deel te nemen aan een toer die de genodigden meeneemt naar verschillende staten en werklocaties in de VS. Het doel van dit bezoek is om de Europese delegatie een beeld te geven van de omstandigheden waaronder de Amerikaanse collega's moeten werken en wat zij daarvoor betaald krijgen. Hiertoe zullen verschillende locaties worden bezocht en met verschillende mensen worden gesproken. De SEIU zal trachten aan te geven welke verschillen er zijn tussen georganiseerde en ongeorganiseerde beveiligingsmedewerkers. Tevens zal dan worden uitgelegd wat de SEIU doet voor de leden. Gedachte hierbij is dat indien Securitas in Amerika merkt te kunnen werken met slechte arbeidsvoorwaarden en omstandigheden ook Europa daar wel eens last van kan krijgen.

Hoop
De SEIU hoopt dat aan het einde van dit bezoek het besef bij de Europese collega vakorganisaties zal zijn doorgedrongen dat Securitas een bijdrage kan leveren aan de algemene verbetering en professionalisering van de beveiligingsbranche en dat de Europese bonden in hun eigen land aan Securitas zullen gaan vragen om mondiaal een voortrekkersrol te gaan spelen en om invulling te gaan geven aan de stelling dat Securitas het bijzonder belangrijk vindt om de arbeidsvoorwaarden en omstandigheden van zijn personeel te verbeteren.

Probleemgebieden
Volgens Shaffer kampt het beroep van beveiliger hier met drie grote problemen:
1. geen of zeer lage opleidingseisen of opleidingen voor beginnende mensen (dit wordt vooral bepaald door de wetgeving in de afzonderlijke staten: 3 uur of 8 uur in een enkel geval 40 uur) 2. een lage maatschappelijke status van het beroep 3. lage uurlonen. (het gemiddelde uurloon van een ongeorganiseerde gebouwenbeveiliger bedraagt ongeveer $ 7.50 per uur)

Het vierde probleem is de lage organisatiegraad van de beroepsgroep en van de Amerikaanse werknemers in het algemeen. Ongeveer 14% van alle Amerikaanse werknemers is thans georganiseerd. Dit in tegenstelling tot de hoogtijdagen in de jaren '50 van de vorige eeuw toen ongeveer 34% van de beroepsbevolking lid was van een bond. Vakorganisaties krijgen slechts moeizaam voet aan de grond. Dit komt voor een belangrijk deel door de wijze waarop de bonden tot onderhandelingspartner moeten worden benoemd of gekozen. Deze regelgeving komt voort uit het feit dat het van oudsher fel tegen de vakbonden gekeerde Amerika hier in zijn wetgeving voorzieningen voor heeft getroffen. Verkiezingen kunnen in sommige staten alleen worden gehouden voor vakorganisaties die zich richten op één beroepsgroep. Behartigt de vakorganisatie óók nog de belangen van een andere beroepsgroep dan komt hij niet voor het mogen organiseren van verkiezingen in aanmerking. Daarnaast belemmeren de afmetingen van het land en de onderlinge verschillen van wetgeving in de 52 staten van de VS het opzetten van een beperkt aantal invloedrijke en nationaal erkende en opererende bonden zoals wij die kennen in Nederland.

Bovenstaande situatie resulteert in een verloop van beveiligingspersoneel van tussen de 100% en 300% per jaar. Wat dit doet met de kwaliteit van de beveiligingsdienstverlening laat zich eenvoudig raden.

Praktijk
Wat betekent dit in de praktijk voor een beveiligingsmedewerker?

Niet georganiseerd:
Deze mensen verdienen gemiddeld $ 8 per uur en hebben dus ongeveer $1300 per maand voor belasting (ongeveer 25%). Het netto salaris bedraagt dan ongeveer $ 975. Overuren worden soms niet betaald en onregelmatigheidstoeslag wordt zeker niet betaald. Ziek thuisblijven is voor eigen rekening en wordt niet doorbetaald. Vakantie is het 1e jaar niet aan de orde en pas na een jaar krijgt men twee dagen betaald verlof. Ook dit verschilt weer per staat en per opdrachtgever. De ziektekostenverzekering kost voor een gemiddeld gezin ongeveer $ 400 of $ 500. De huur van een klein appartement bedraagt, in de steden waar wij waren, al snel tussen de $ 500 en $ 600. Het is ondanks de vele gewerkte uren leven aan de rand van armoede, zoals ze in Amerika zeggen. Voor ons is het armoede. Het is voor velen dus maandelijks een keuze: huur of ziektekostenverzekering, eten of ziektekostenverzekering etc.
Verder hebben ze geen pensioen en andere voordelen zoals de verzekeringen bij ons.
Scholing bestaat meestal uit het bekijken van een video of een training van een halve of hele dag. Ook de basis eisen zijn per staat geregeld.
Wel georganiseerd.
Het salaris zit dan al gauw tussen de 12 en de 15 dollar per uur. Bij goede werkgevers kan dat ook nog oplopen ($ 20 bij The New York Times).
Doordat de vakbond afspraken met de gebouweigenaar of diens gebouwenbeheerder zoals bijv. BOMA (Building Owners Managers Assosiation) heeft gemaakt zijn zaken als:

-ziektekostenverzekering

-pensioen

-betaalde ziektedagen (6 of 10) en

-betaalde vakantiedagen ( meestal 15 dagen) geregeld.
Hierdoor ontstaat er een normale manier van leven. Ook dan is het nog behoorlijk moeilijk om in de Amerikaanse maatschappij het hoofd boven water te houden. Alles kost tenslotte geld, vaak veel geld. Het is dan ook vrij normaal dat mensen meerdere banen hebben. Hierdoor komt het veel voor dat mensen gewoon 7 dagen in de week werken. De vakbond betekent voor deze mensen een mogelijkheid om uit de armoede te komen. Daarbij organiseren de vakbonden ook opleidingen waardoor de mensen breder inzetbaar zijn binnen hun eigen werk( en er hierdoor vaak ook weer iets salaris bij krijgen). Ook wordt door de bond bemiddeld bij het krijgen van medische hulp en juridische hulp bij problemen op verschillende gebieden.

Belangen
De SEIU is hierdoor, naast een vakbond, eigenlijk een soort sociale beweging en ziet de noodzaak om in wederzijds belang (vakbondsgroei en hulp aan de leden) deze markt te ontginnen. Opdrachtgevers; opdrachtnemers en de samenleving als geheel kunnen profiteren van een beter georganiseerde beveiligingsbranche.
De SEIU is ambitieus, wil graag groeien (en doet dit ook) door betere arbeidsvoorwaarden te kunnen bieden aan zijn leden. Aanbieders van beveiligingsdienstverlening kunnen op hun beurt, door betere tarieven meer winst maken.
De algemene veiligheid, maar ook het veiligheidsgevoel van de burgers, zullen kunnen profiteren van toenemende professionalisering van deze bedrijfstak. De bedrijfstak kan een daadwerkelijke bijdrage leveren aan verbetering van de veiligheid en aan het "home land securtity" project dat op dit moment vaak onderwerp van gesprek is.

Dagelijks verslag

Zaterdag, 22 februari 2003
Vertrek van Schiphol om 14.15 uur. Kennis gemaakt met Unie kaderlid Mathieu Simons en FNV collega's Rein van Muiden en Celian Watez. Om 16.00 uur kwamen wij in New York aan. In het Sheraton Hotel in Manhattan werden wij ontvangen door Uni man Bob Ramsay en organisator Jono Shaffer. We hebben daar kennis gemaakt met collega's uit Engeland, Frankrijk, Belgie, Duitsland, Spanje, Denemarken en Zweden. Vanuit de vakbond SEIU bestaat de begeleiding uit de eerder genoemde Jono Shaffer, Andy Mcdonald (PR-medewerker) en Faith (zij heeft de gehele logistiek georganiseerd: hotels, vliegtickets enz). In het hotel kregen we in een vergaderzaal tijdens een buffet een uitleg over de reden van onze komst. Ook wordt een overzicht gegeven van onze werkzaamheden in de verschillende steden.

Zondag, 23 februari 2003
Om 12:00 uur locale tijd vertrekken we per bus naar Local 32 BJ, het gebouw van de SEIU in New York. Onderweg rijden we langs "Ground Zero". Hier stappen we uit en zien we de gevolgen van de ramp van 11 september. In het gebouw van de SEIU aangekomen krijgen we na de lunch een rondleiding over de diverse afdelingen die hier zijn gevestigd. Hierbij valt op dat er in het gebouw tal van voorzieningen zijn getroffen die men in Nederland alleen verwacht aan te treffen bij gespecialiseerde instellingen. We vinden hier onder andere een X-ray afdeling; een tandartsafdeling; een juridische bijstand afdeling; een jaarlijkse gezondheidskundig onderzoek afdeling; een betalingsafdeling en een ziektekosten verrekening afdeling. SEIU leden kunnen hier gratis gebruik van maken.

Hierna volgt een bijeenkomst die dieper ingaat op de redenen waarom de SEIU besloten heeft om over te gaan tot de organisatie van deze tour.

Maandag, 24 februari 2003
In de ochtend treedt Dhr. Jeffrey R. Schlanger (consultant op het gebied van beveiliging) van de firma Kroll in het SEIUgebouw op als gastspreker over de noodzaak tot professionalisering van de beveiligingsbranche en over hoe het in zijn ogen zo gekomen is dat dit nu niet het geval is.
Hij noemt de twee belangrijkste redenen:
1 het inmiddels achterhaalde idee dat Amerika onkwetsbaar was 2 het individualistische systeem dat de Amerikanen al generaties hebben en dat indruist tegen de "georganiseerden" en andere organisaties die de vrijhandel in de weg staan.

'S-middags krijgen we een rondleiding op de trainingsafdelingen in het gebouw van BJ 32. Hier wordt hard gewerkt om SIEU leden in de gelegenheid te stellen om cursussen te volgen die hen in staat stellen om een beter bestaan op te bouwen. Er wordt hier op dit ogenblik hard gewerkt aan de ontwikkeling van een trainingsprogramma voor beveiligingsmedewerkers. Ons wordt gevraagd om tips en voorbeelden van cursussen op te sturen aan: Mfahy@32bjfunds.com In de namiddag vertrekken we met het vliegtuig van Newark airport naar Chicago. Daar arriveren wij om ongeveer 21:00 uur in het Hyatt Regengy Hotel.

Dinsdag, 25 februari 2003
De ochtend begint met een toespraak van Tom Allen, leider van Local 1 in Chicago. Hierna krijgen we van een aantal, dat als beveiliger werken in de beveiliging uitleg over hoe er in de VS, vooral door Securitas, wordt omgegaan met het personeel. Hoewel de zaken in grote lijnen bekend voorkomen is het opvallend dat discriminatie, intimidatie en gebrek aan respect voor het personeel dergelijke vormen heeft kunnen aannemen. In de middag arriveert Thomas Berglund (grootste baas) van Securitas samen met de regiomanager van Chicago. Met uitspraken als: "if you want a war by taking the fight out on the street, i'll give you a war you will never forget", en :"If you want to talk in a constructive way we will see what we can do" laat hij geen twijfel bestaan over zijn standpunten. Daarnaast maakt hij duidelijk dat hij op de hoogte is van de lage organisatiegraad van de Amerikaanse werknemers en van het geringe aantal leden uit de beveiligingsbranche van de SEIU. De SEIU maakt duidelijk dat zij een voorstander is van een constructieve wijze van onderhandelen die gebaseerd is op wederzijds respect maar zegt tevens dat de bond een gevecht niet uit de weg zal gaan. Na dit gesprek spreken Tom Allen en Jono Shaffer van de SEIU, samen met Bob Ramsay en Lars Lindgren van de Zweedse transportarbeidersbond met Thomas Berglund nog in besloten sfeer met elkaar. Tijdens dit gesprek wordt besloten om het voorgenomen mediaoffensief, dat de SEIU voor de volgende week gepland had nog twee weken uit te stellen. Thomas Berglund krijgt tot 13 maart as de tijd om te komen met een plan van aanpak dat voorziet in een daadwerkelijke verbetering van de inkomenssituatie van de beveiligingsmedewerkers van Securitas.

Woensdag, 26 februari 2003
In de ochtend worden we meegenomen naar een wijk in Chicago die pijnlijk duidelijk maakt wat het is om arm te zijn in de VS. Krotwoningen die toch nog ongeveer $ 600 per maand kosten, zorgen er voor dat Amerikanen die $ 7,- per uur verdienen na het betalen van de huur moeten kiezen tussen eten of een ziektekostenverzekering. De keuze is dan snel gemaakt. Ook valt op dat er veel jeugd buiten op straat is terwijl deze in de klas had moeten zitten. De cirkel sluit zich; lage opleiding; weinig kansen; laag salaris; slechte woning. Mensen die daar geboren worden gaan vaak een kommervol bestaan tegemoet. Het roept de vraag op waarom een machtig land als Amerika; lichtend voorbeeld voor de wereld(?), bewaker van de deugd en wereldvrede, het zichzelf toestaat om geconfronteerd te kunnen worden met deze afgrijselijke situatie.
In de middag vertrekken we vanuit Chicago met het vliegtuig naar het Hilton hotel in San Francisco. In de avond worden we, tijdens een diner, bijgewoond door een flink aantal beveiligingsmedewerkers en vakbondskaderleden op een zeer aandoenlijke wijze bedankt voor onze komst. De intensiteit en de oprechtheid waarmee dit gebeurd bezorgt ons een brok in de keel en doet ons beseffen dat we deze mensen alleen al door onze komst een enorm hart onder de riem steken.

Donderdag, 27 februari 2003
In de ochtend krijgen we een paar uur vrij om de stad te verkennen. Hierna worden we per bus naar Local 27 gebracht en in afzonderlijke groepen meegenomen naar verschillende gebouwen waar leden van de SIEU werken. Niet overal worden we even vriendelijk ontvangen. Een paar mensen gaan op bezoek in de woningen van SIEU medewerkers en komen tot de conclusie dat alles wat hier boven geschreven staat ook echt waar is.
Ook komt er een senator(van de staat Californie) op het vakbondsbureau langs om te vertellen waar zij zich de afgelopen jaren voor heeft ingezet. Zij is met medewerking van de vakbond gekozen in de senaat. Zij heeft er voor gezorgd dat er wetgeving is ingevoerd dat beveiligingsmedewerkers worden gecheckt bij justitie. Ondanks een aantal verbeteringen is de som van het bereikte teleurstellend. Hierna worden de laatste dagen door de groep geëvalueerd en wordt er getracht om afspraken te maken over de vervolgacties. Nederland zal proberen het opleidingsmodel van de ECABO op te sturen en een uitgebreid verslag schrijven in het UNIE magazine. Door SEIU wordt het bezoek nu al als zeer waardevol gezien. Het bezoek van Thomas Berglund aan onze bijeenkomst en de bespreking daarna, was zeker niet gebeurd, als wij hier niet waren geweest. In de avond nemen we tijdens een afscheidsdiner in een restaurant dat is gelegen aan de Fishermans bay op een zeer uitbundige wijze afscheid van elkaar. Hoewel we het in Europa en vooral in Nederland eigenlijk prima voor elkaar hebben kan je bijna tot geen andere conclusie komen dan dat het vakbondswerk in Amerika nog het "echte" werk is. Vakbond lidmaatschap kan de opstap zijn om uit de armoede te raken en een normaal bestaan op te bouwen. Het is aan ons om te voorkomen dat in Europa niet de fout wordt begaan om Amerika te volgen in het afbreken van de sociale voorzieningen. Daarom de naam boven dit verslag "Brother needs help".

Vrijdag 28 februari 2003
Opstaan om 05.00 uur. Vliegen om 07.00 uur van San Francisco naar New York. Door het tijdsverschil kwamen we daar omstreeks 16.30 uur aan. Vervolgens nog even een paar uurtjes proeven aan Manhattan. Op weg naar de bus terug naar het vliegveld een gesprek gehad met een beveiligingsbeambte van de krant The New York Times. Hier bleek hoe het ook kan. De krant heeft een contract met de vakbond. Dus goed salaris: $ 20 per uur, krijgt aandelen, ziektekostenverzekering, vakantie, ziektedagen en een pensioen. Dus allemaal dik voor elkaar. Zijn taak was iets minder.. Hij staat de hele dag voor de deur op een winderige hoek. Af en toe even naar binnen om daar te staan. Maar nooit zitten. Eten of naar de "restroom" kan alleen door bereidwillige collega die even voor aflossing zorgt.
Om 22.00 uur weer terug op het vliegveld. Om 23.20 uur richting Amsterdam.
Door weer het tijdsverschil kwamen we daar om 12.00 uur aan. Op dat moment heb je geen flauw idee meer hoe lang je hebt gevlogen en hoe laat je nou al wakker bent.

CONCLUSIE
Ongelooflijk leerzaam. Waar wij in Nederland uitgaan van arbeidsvoorwaarden en omstandigheden zoals die hier als minimum zijn afgesproken, is het daar wild west.
Alle zekerheden die wij hier hebben zijn daar absoluut niet vanzelfsprekend.
Wat we eruit kunnen leren is: erg zuinig te zijn op hetgeen hier is bereikt. Laat de privatisering niet zover doorlopen en blijf erg op je hoede voor ontwikkelingen uit Amerika.
We moeten heel alert blijven op ontwikkelingen zoals die in Europa zouden kunnen gaan plaatsvinden. Ons sociaal gedachten goed is voor ons zo vanzelfsprekend maar waarschijnlijk ook erg fragiel. Het intrekken van enkele wetten kan de situatie compleet veranderen. De waarde van sterke vakbonden blijft daarom van groot belang. Ik moet alles nog eens goed doordenken om mijn conclusie nog aan te scherpen. Ik zal dat deze week ook doen.

Roel Zijlstra
(gemaakt in samenwerking met Mathieu Simons, kaderlid bij Securitas).
* Intropagina Beveiliging

maandag, 17 maart 2003

Deel: ' Beveiliging Reisverslag - Brother needs help '




Lees ook