Gemeente Gent

<< terug heet van de naald archief zoek

N i e u w e r e e k s P a a r s e Z e t e l l e z i n g e n w i n t e r e n v o o r j a a r 2 0 0 0

Vanaf donderdag 20 januari 2000 wordt de succesvolle reeks paarse zetellezingen hernomen.

Voor dit project werkt de Dienst Culturele Zaken samen met de Stedelijke Openbare Bibliotheek en de vzw Passe- vite.

Griet Pauwels interviewt telkens op donderdagnamiddag van 12.30 tot
13.15 uur culturele prominenten, zowel literaire auteurs als historici.

De paarse zetels behoorden toe aan Nobelprijswinnaar Maurice Maeterlinck.

Eens stonden zij in één van de salons van zijn somptueuze kasteel Orlamonde in Nice, thans nemen opnieuw schrijvers en cultuurfiguren in deze zetels plaats om te praten over wat hen boeit: cultuur, literatuur, geschiedenis...

Overzicht

Nic Balthazar donderdag 20 januari 2000

Dienst Cultuur/Veldstraat

Ludo Milis donderdag 3 februari 2000

Dienst Cultuur/Veldstraat

Karin Spaink donderdag 17 februari 2000

Bibliotheek/Zuid

Guido Van Meir donderdag 2 maart 2000

Bibliotheek/Zuid

Gerrit Komrij zaterdag 29 april 2000

(i.s.m. DRUKsel & Time-Festival "Gestoorde vorsten")

Stedelijk Kunstinstituut, Rodelijvekensstraat, 14u)

Nic Balthazar


20 januari 2000

Dienst Cultuur (Veldstraat 82)

"Jongens, zoek het maar uit. Waarom zou ik aan het kruis moeten sterven omdat ik een poging heb ondernomen om Vlaanderen enige cultuur in de maag te splitsen ?"

Een krasse uitspraak van Nic Balthazar die met programmas als Leuven Centraal en Nics te doen kunst en cultuur op de beeldbuis bracht, ook al "moet je een programma maken op het ritme van moderne televisie, dat wil zeggen hooguit tien minuten per onderwerp. Maar dan stuit je op de onverbiddelijke wet dat cultuur zich niet laat vangen in die formule."

In het najaar 99 werd "Wonen en leven in Gent" gepubliceerd, een schitterend fotoboek met een wandeling langs twintig merkwaardige Gentse interieurs. In zijn bijdrage aan dit boek steekt Nic Balthazar de liefde voor zijn stad, "Het best bewaarde geheim van Europa", niet onder stoelen of banken en tracht hij de ziel van de Gentenaar te doorgronden.

Vanuit de paarse zetel brengt deze getalenteerde duizendpoot dan ook het verhaal van de "ziekelijke verliefdheid op zijn stad" en schetst hij ons de positie van cultuurprogrammas in een medialandschap dat meer en meer door kijkcijfers wordt beheerst.

Ludo Milis


3 februari 2000

Dienst Cultuur (Veldstraat 82)

Ludo Milis is hoogleraar en doceert o.m. algemene en cultuurgeschiedenis van de middeleeuwen. Hij studeerde in Gent, Cambridge en Poitiers en is gespecialiseerd in de geschiedenis van de middeleeuwse mentaliteit en de sociale inbedding van de religie.

In 98 verscheen de Nederlandse vertaling van "Hemelse monniken, aardse mensen", een veelbesproken boek dat een geheel nieuw licht werpt op het middeleeuwse monnikendom. Ludo Milis stelt daarin onomwonden dat de invloed van monniken op het middeleeuwse gewone volk zeer beperkt was.

Monniken hadden nu eenmaal een monopolie op geschreven informatie en "... daar deze documenten bewust de belangen van de betrokkenen dienden ..., zal men begrijpen dat er in het algemeen gevaar dreigt dat de betekenis van de invloed van het monnikendom al te veel nadruk krijgt".

Dit historisch overzichtswerk vol nieuwe inzichten geeft dan ook een intrigerend beeld van de middeleeuwen en laat een vlijmscherpe historische beeldvorming toe.

Met Ludo Milis ontvangt de Dienst Cultuur dan ook een historicus van formaat die vanuit de paarse zetel een authentiek stuk cultuurgeschiedenis zal brengen.

Karin Spaink


17 februari 2000

Bibliotheek (Zuid)

"Wat me al die tijd op de been heeft gehouden, is de gedachte aan zelfmoord, dat ik er altijd zelf een einde aan kan maken, dat ik niet alles hoef te accepteren wat mijn lichaam me
aandoet." Karin Spaink heeft sinds 1987 multiple sclerose. Haar lichaam is een kwetsbare, verraderlijke kooi; haar wilskrachtige, relativerende en cynische geest dwingt haar van dit leven te genieten.

In Vallende vrouw (1993) schrijft ze niet zonder humor over die grillige relatie tussen lichaam en geest. Haar eigenzinnige verhalen vermengen naadloos afwijkende realiteiten en morbide fantasieën. Ze is een fan van horror, trash en death metal.

In Nederland werd ze berucht met haar bestseller over de "Orenmaffia" (Het strafbare lichaam, 1992) en haar verzet tegen feministische clichés, dualistisch denken en patriarchale machtsverhoudingen. In
1998 verscheen M/V* Doorhalen wat niet van toepassing is, essays over het verschil tussen geslacht en gender, over transseksualiteit en de lesbische subcultuur.

Op haar eigen website publiceert ze met veel punch over de heropvoeding van de validen, de scientology-sekte, de Vlaamse rijkswacht, vrije meningsuiting en nog een dozijn andere maatschappelijke fenomenen.

Een provocerende, sexy vrouw in een rolstoel die de confrontatie met zichzelf en de wereld niet uit de weg gaat.

Guido Van Meir


2 maart 2000

Bibliotheek (Zuid)

Hoeveel van jezelf kan je veranderen? Is een sociale maatschappij mogelijk zonder spiritualiteit? Ondergaat Doel hetzelfde lot als Oosterweel, Wilmarsdonk en Oorderen? Wordt het nieuwe millennium nu echt "Te veel voor Corneel"?

Imker, indianen-activist, Humo-journalist en schrijver Guido Van Meir (°1947) maakt in zijn toneelstukken en romans voortdurend de balans op van onze cultuur. Tussen zijn Eerste Wonderboy peperbak (1967) en het theaterstuk De stoel van Stanislavski (1987) verwerft hij vooral bekendheid als Humo-medewerker met de satirische en scherp analytische rubriek van alter ego Cornelius Bracke.

Met Het verhaal van Falerin (1992) schrijft hij een modern sprookje over een verongelukt meisje en een persoonlijk groeiproces.

In 1997 komt de tv-serie Terug naar Oosterdonk op het scherm. Van Meirs scenario over de verdwenen polderdorpen, café De Lijmstok, Pietje de Leugenaar en dorpsmagiër Stakke Wanne oogst unanieme lof, nominaties voor de Gouden Uil en NCR-prijs, en wordt o.a. bekroond met de Bert Leysenprijs en de Ha! van Humo. Een ecologische parabel, een pleidooi voor de persoonlijke verantwoordelijkheid en de helende kracht van de fantasie, een beeld van de jaren 50, mythe en historische realiteit, smeedt Van Meir samen tot een evenwichtige raamvertelling met spannende flashbacks. "De Witte meets Twin Peaks".

Gerrit Komrij


zaterdag

29 april 2000 (14 u !)

Stedelijk Kunstinstituut (Rodelijvekensstraat)

Oorlogskind, homoseksueel, bibliofiel, anti-feminist, de schrik van literair Nederland, virtuoos dichter en Shakespeare-vertaler, genadeloos cultuurcriticus, essayist in de geest van Montaigne en Swift, meester van het caleidoscopische zelfportret, mythisch fabeldier in Portugal: de nu 55-jarige Komrij heeft altijd voor deining gezorgd.

Hij debuteerde in 1968 als romantisch-decadent dichter, maar zijn naam knalde pas als een zweep door zijn superieure boosaardigheid en zijn messcherp uitbenen van Nederland(ers). Zijn kritische exercities zijn zelfzeker en brutaal. Door ongebruikelijke stellingen in te nemen zoekt hij voortdurend de polemiek. Met meer dan honderd publicaties en talrijke belangrijke literaire prijzen op zijn naam (Gorterprijs, P.C. Hooftprijs, Gouden Uil) is hij een spilfiguur in de Lage Landen. Beroemd werd Komrij met zijn driedelige bloemlezing uit de Nederlandstalige poëzie van de 12de tot 20ste eeuw en de handleiding erbij, "In liefde bloeyende": een meesterproef die werd bejubeld én verguisd.

Hoewel hij ooit verkondigde dat "elke vorm van kwaliteit een politieke daad (is)", verwijt hij de hedendaagse Nederlandse poëzie nu net die kwaliteit omdat ze tot grote saaiheid heeft geleid. Daarom gooide hij zich recent op de Zuid-Afrikaanse poëzie (in 1000 en enige gedichten, natuurlijk) die nog meedogenloos dicht op de samenleving zit, die in haar naakte en directe taal nog wil bekoren en begoochelen. "Een dichter wil dat zijn publiek lacht, of snikt, of van ellende over de vloer kruipt". Poëzie is het hoogste literaire goed, maar tegelijk is het theater, pose en bedrog.

Geregeld verscheen werk van Gerrit Komrij in min of meer bibliofiele edities. Op DRUKsel 2000, de beurs van aparte boekwerken en bibliofiel drukwerk, zullen de bibliofiele publicaties van Komrij worden getoond.

Informatie

Dienst Culturele Zaken, Veldstraat 82, 9000 Gent, tel (09)269 84 60, fax (09)269 84 79,

e- mail directie.cultuur@gent.be.

Stedelijke Openbare Bibliotheek, Graaf van Vlaanderenplein 40, 9000 Gent,

tel. (09)266 70 00, fax (09)266 70 49, e-mail bibliotheek@gent.be.

Voor DRUKsel en de lezing met Komrij, tel. (09)228 56 70 (Johan Velter).

Deel: ' Nieuwe reeks Paarse Zetellezingen in Gent '




Lees ook