Rijksuniversiteit Groningen


Promotie

Dunne laag technieken voor plastic zonnecel


Datum en tijd vrijdag 9 juli 1999, 16.00 uur
Promovendus mw. J.G. Hagting, e-mail korth@wxs.nl
Proefschrift Langmuir-Blodgett films of poly(p-phenylene-vinylene) precursor polymers

Promotor prof.dr. A.J. Schouten

Faculteit wiskunde en natuurwetenschappen
Plaats Aula Academiegebouw, Broerstraat 5, Groningen

Mevrouw Hagting (Assen, 1968) studeerde scheikunde in Groningen. Zij verrichtte haar promotieonderzoek bij de vakgroep Polymeerchemie van de RUG, binnen de onderzoekschool Materials Science Centre.

In de toekomst zullen zonnecellen wellicht van plastic zijn, want dat heeft het voordeel dat het goedkoop massaal kan worden geproduceerd. Plastic zonnecellen kunnen nu al gemaakt worden, maar het rendement is erg laag. Het onderzoek richt zich daarom op de vraag hoe men dat rendement kan opkrikken. De werkzame laag van de plastic zonnecellen is gemaakt van een mengsel van twee plastics waarbij de een als elektronendonor en de andere als elektronenacceptor fungeert. In dit mengsel wordt aan het grensvlak tussen deze twee plastics licht omgezet in elektriciteit. Het is dus van belang dat het grensvlak zo groot mogelijk is. Joke Hagting experimenteerde in haar promotieonderzoek met technieken om plastics met interessante elektrische en fotogeleidende eigenschappen in dunne lagen te maken. De methoden die zij gebruikte, zijn vrij bewerkelijk en zullen daarom nooit bruikbaar zijn voor commerciële zonnecellen. Maar voor het onderzoek naar de ontwikkeling zijn ze van grote waarde. Hagting gebruikte de Langmuir-Blodgett en de Langmuir-Schaefer methode. Voor beide (verwante) methoden worden de plastics eerst opgelost in een vluchtig oplosmiddel en daarna op een wateroppervlak gedruppeld. De oplossing spreidt zich uit, het oplosmiddel verdampt en het plastic blijft in een zeer dunne laag achter. De monolagen die zo ontstaan, worden door onderdompeling op een plaatje van glas, goud of silicium overgebracht. Door herhaald dompelen in verschillende baden is het mogelijk om twee soorten plastic (de elektronendonor en de elektronenacceptor) laagje voor laagje op te bouwen zodat een groot grensvlak gecreëerd wordt. Hagting onderzocht ondermeer welke plasticsoorten geschikt zijn. Vervolgens bestudeerde ze de structuur van de lagen en de oriëntatie van de moleculen daarin. Het onderzoek laat zien dat het heel goed mogelijk is om dunne lagen te maken van plastics die als donor van elektronen in de zonnecel kunnen dienen. Verder onderzoek moet een geschikte elektronenacceptor opleveren.

Deel: ' Promotie Dunne laag technieken voor plastic zonnecel '




Lees ook