Slow Food: Europees Parlement loopt aan de leiband van "Big Food"


ROTTERDAM, 20130321 -- Vorige week torpedeerde het Europees Parlement (EP) bijna alle voorstellen om het Gemeenschappelijk Landbouwbeleid van de EU te vergroenen. Slow Food, dat jarenlang campagne heeft gevoerd vóór die vergroening, moet tot z’n grote teleurstelling constateren dat de Europese volksvertegenwoordigers nog steeds aan de leiband lopen van “Big Food”.

Samen met andere maatschappelijke organisaties heeft Slow Food zich actief en constructief in het debat gemengd. We verwachtten dat de politiek open zou staan voor onze argumenten ten gunste van een groene, duurzame, kleinschalige landbouw.
Vergeefs: het EP heeft de oren laten hangen naar de gevestigde belangen in de agro-foodketen, die grootschaligheid tot geloofsartikel hebben verheven. Een gemiste kans van monumentale proporties, want de volgende hervormingsronde zal nog minstens zeven jaar op zich laten wachten. Intussen gaat kostbare tijd verloren.

Het wangedrag van het EP fungeert echter ook als een “wake-up call”: we weten nu dat we het van de politiek niet moeten hebben, de schaarse goeden niet te na gesproken. De stemming in Straatsburg toont aan dat we als consument en producent het heft in eigen handen moeten nemen. De producent door zich te richten op duurzame teelt- en fokmethoden, op transparantie, op het behoud van het cultuurlandschap en op producten die de Slow Food-toets – lekker, puur en eerlijk – kunnen doorstaan.

En de consument? Die is potentieel het invloedrijkst van allemaal: hij beschikt immers over de macht van het winkelmandje. Als Europese consumenten een breed verbond aangaan met kleinschalige, duurzame producenten in hun directe omgeving – bijvoorbeeld binnen de door Slow Food gepropageerde food communities – dan heeft “Big  Food” op den duur het nakijken.

Naief? Misschien. Maar wie om zich heen kijkt ziet een om zich heen grijpende revolte tegen het bestaande voedselsysteem, waarbinnen, in de woorden de New York Times, megaproducenten “bent the [public’s] appetite to Wall Street’s will.” Die opstand beperkt zich niet tot Europa en Noord-Amerika: ook in China verzet de consument zich steeds heftiger tegen het gerotzooi met voedsel.

Voedsel, het blijkt maar weer, is te belangrijk om aan politici over te laten. Dus geen petities, lobby-activiteiten en ludieke protestmarsen naar Brussel meer. Leuk, maar daarmee redden we het niet. Alleen door bewust te shoppen kunnen we onze boodschap luid en duidelijk laten horen: handen af van ons dagelijks brood!

Slow Food streeft naar duurzaamheid en een terugkeer van de menselijke maat in de voedselketen. Dat uit zich onder andere in ondersteuning van kleine producenten, in het veilig stellen van “bedreigde” landbouwproducten  in de Ark van de Smaak en de nadruk op lekker, puur en eerlijk voedsel. Wereldwijd telt de organisatie meer dan 100.000 leden, waarvan zo’n 3000 in Nederland. Surf voor meer informatie naar www.slowfood.nl.



Noot voor redacties:

Deel: ' Slow Food Europees Parlement loopt aan de leiband van "Big Food" '




Lees ook