Humanistisch Verbond: wetgeving hulp bij zelfdoding schiet tekort


AMSTERDAM, 20070806 -- Uit het programma Spraakmakende Zaken over hulp bij zelfdoding blijkt dat er behoefte is aan hulp en gespreksmogelijkheden bij mensen met een doodswens. Een groot deel van deze groep mensen valt niet direct onder de huidige euthanasiewet en kan of wil dus niet bij een arts terecht. Daarmee is er een grote leemte in de huidige wetgevings- en uitvoeringspraktijk rond hulp bij zelfdoding. Het Humanistisch Verbond vindt dit een kwalijke zaak.

De huidige euthanasiewet kan uitkomst bieden aan mensen die fysiek ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Maar er is volstrekt onvoldoende hulp voor mensen die een zelfgekozen dood overwegen vanwege ondraaglijk geestelijk of een combinatie van geestelijk en fysiek lijden, maar niet voldoen aan de criteria, zoals bepaald in de euthanasiewet.

Veel meer mensen hebben een weldoordachte doodswens dan degenen die een beroep (kunnen) doen op de huidige euthanasiewet. Jaarlijks worden zo'n 2300 euthanasieverzoeken gehonoreerd. Daarnaast sterven jaarlijks nog eens een kleine 6000 mensen door een zelfgekozen dood vaak zonder hulp van buitenaf. Een deel van de laatstgenoemde groep klopt aan bij vrijwilligers van Stichting de Einder, zoals Ton Vink. Vink geeft mensen de ruimte om samen met hem te praten over de redenen voor de doodswens, de gemaakte afwegingen en de consequenties, ook voor de omgeving.

Het Humanistisch Verbond is van mening dat het leven intrinsiek waardevol is, maar vindt het geen verplichting om hoe dan ook door te leven als een persoon zelf tot de weloverwogen conclusie komt dat zijn/haar leven ondraaglijk is geworden. Het humanistisch streven richt zich op een mooi en zinvol leven, maar wanneer iemand zelf een onomkeerbaar verlies van menselijke waardigheid en zin in het eigen leven vaststelt waardoor het leven ondraaglijk wordt moet de autonome keuze het leven te willen beindigen niet veroordeeld maar gerespecteerd worden. Bij waardig leven hoort ook waardig sterven.

De huidige regering wil geen debat over verruiming van de wettelijke mogelijkheden voor hulp bij zelfdoding. Het Humanistisch Verbond vindt dat daardoor een grote groep mensen volstrekt onvoldoende aandacht krijgt. Het is liefdeloos, inhumaan en respectloos om deze mensen in de kou te laten staan. Een maatschappelijk debat over de vraag of de wet die hulp bij zelfdoding strafbaar stelt niet moet worden aangepast is noodzakelijk.

Ook vindt het Humanistisch Verbond dat in de hulpverlening rond zelfgekozen levensbeindiging niet alleen artsen betrokken moeten zijn als het niet om fysiek lijden gaat.
In veel van de andere gevallen, bijvoorbeeld als er sprake is van existentieel geestelijk lijden of verlies van zingeving en menselijke waardigheid, is het meer voor de hand liggend daartoe opgeleide (humanistisch) geestelijk verzorgers en andere hulpverleners te betrekken. Daartoe moet de wet verruimd worden.

Hoe dan ook willen wij dat een serieus en weloverwogen verlangen naar de dood in alle rust, openheid en respect besproken moet kunnen worden. Het taboe in de samenleving, waardoor een doodswens en zelfgekozen dood niet bespreekbaar is, moet worden opgeheven.


Deel: ' Humanistisch Verbond wetgeving hulp bij zelfdoding schiet tekort '




Lees ook