1F-beleid Nederland verscheurt gezin Sarajzada


ZOETERMEER, 20140413 -- Nieuwsbank vraagt aandacht voor de vandaag ontvangen kreet om hulp van Soedaba Sarajzada. Een Nederlandse, in Afghanistan geboren vrouw, die niet wil dat haar vader terug naar Afghanistan wordt gestuurd nu het Europese Hof in laatste instantie zijn beroep tegen een hardvochtig vreemdelingenbeleid heeft afgewezen.

Mijn vader Najib Sarajzada kwam vijftien jaar geleden met zijn vrouw en vier kinderen als vluchteling vanuit Afghanistan naar Nederland. Na al die jaren moet mijn vader nu als enige gedwongen weer terug naar Afghanistan. Dit is het schrijnende gevolg van het omstreden en veel te streng toepassen van de regels door Nederland. We zijn ten einde raad.

Mijn moeder, mijn twee zusjes, mijn broertje en ik bezitten inmiddels de Nederlandse nationaliteit en een Nederlands paspoort. Mijn vader niet, omdat hij het 1F-label opgeplakt kreeg. Dit label krijgen mensen die in het land van herkomst mogelijk betrokken zijn geweest bij de veiligheidsdienst van een kwaadaardig regiem. Ook al zijn er geen bewijzen voorhanden dat deze personen zelf mensenrechten hebben geschonden. De vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties betichtte de Nederlandse regering al in 2007 ervan dat zij dit uitsluitingsartikel te stringent toepast. Met name vluchtelingen uit Afghanistan die gewerkt zouden hebben voor de staatsveiligheidsdienst KhAD of WAD, werden hierbij als voorbeeld genoemd. Nog steeds vallen in deze groep slachtoffers. De jarenlang slepende procedure van mijn vader eindigde onlangs aan het Europese hof.

In mei 1999 hebben we in Nederland asiel aangevraagd als oorlogsvluchtelingen. In 2003 hoorden we dat we in Nederland mochten blijven. Wat waren we blij. Helaas gold dit niet voor onze vader. Hij kreeg de 1F-status. Dit maakte zijn leven en dat van ons in Nederland moeilijker en moeilijker.

Mijn vader heeft in Nederland opleidingen en cursussen gevolgd en heeft tientallen certificaten ontvangen. Hij wilde zijn kennis verbreden, een nuttige rol spelen in de samenleving en zijn gezin onderhouden. In 2007 kreeg hij een werkvergunning, waarna hij fulltime ging werken. In 2010 werd zijn werkvergunning vanwege de 1F-status weer ingetrokken. In de perioden zonder werkvergunning werkte hij als vrijwilliger op de basisschool van mijn jongere zusjes. Nooit is hij in Nederland in aanraking geweest met justitie. Vijftien jaar lang heeft hij geen enkele regel overtreden.

Vanaf 2010 had hij geen inkomen meer en geen recht op medische zorg of toeslagen. Hij was zelf perfect in staat om te werken en met dat geld voor zijn gezin te zorgen, maar het mocht niet. Regels. Dit kwam dus op de andere gezinsleden neer. Voor ons als kinderen was het daardoor moeilijk om een zelfstandig bestaan op te bouwen.

In onze cultuur behoort het gezinshoofd zijn gezin te onderhouden. De gedachte dat hij de mensen die hij lief heeft tot last is, maakt hem depressief. Met paniekaanvallen. Natuurlijk heeft dit zijn weerslag op het gezin. Omdat hij geen zorgverzekering mag afsluiten, moeten de kinderen de medische zorg betalen die hij nodig heeft.

Er zijn geen bewijzen dat hij zich ergens schuldig aan heeft gemaakt. We hebben alles gedaan wat in ons vermogen lag om zijn onschuld te bewijzen. Zonder resultaat. Op woensdagochtend 19 maart 2014 werd onze vader door de vreemdelingenpolitie opgepakt, nota bene terwijl hij op weg was naar de begrafenis van één van zijn beste vrienden. Hij is sindsdien in bewaring gesteld in Detentie Centrum Rotterdam.

Zijn dossier lag al jaren bij het Europse Hof, maar door zijn inbewaringstelling kwam er ineens spoed in de zaak. Tot onze verbijstering was het besluit negatief, zonder duidelijke onderbouwing. Met deze uitspraak wordt hij eind april Nederland uitgezet.

Wat moeten wij nu? Ik als zijn oudste dochter zal dan mee moeten gaan naar Afghanistan om hem daar te ondersteunen. Ik heb zelf in Nederland een HBO-opleiding afgerond en sta aan het begin van mijn carrière. Voor mij is dit een maatschappelijke ramp. En ons gezin wordt nu niet alleen gescheiden van onze vader, maar ook hun oudste dochter. Voor onze familie een menselijke ramp.

Wij zijn na vijftien jaar goed geïntegreerd in de Nederlandse samenleving. We studeren en werken hier. Nederland verlaten is voor ons geen optie. Een nieuw bestaan opbouwen in het onveilige en uitzichtloze Afghanistan is voor mijn vader en voor ons gezin onmogelijk.

Nogmaals, wij zijn ten einde raad. Wij voelen ons het slachtoffer van het 1F-beleid van Nederland dat nog steeds veel te streng wordt toegepast. In Nederland zijn meer families die zich in deze situatie bevinden. Diverse mensenrechtenorganisaties protesteren hiertegen. Maar nog steeds zonder zichtbaar resultaat.

Wie helpt ons?


Deel: ' 1F-beleid Nederland verscheurt gezin Sarajzada '




Lees ook